پیام تقدیر از همسران جانبازان و ایثارگران - پرستاران بی نشان 1405

همسر فداکار جانباز، تو تجسم زنده ایثار زینبی هستی. روز تکریم همسران شهدا و ایثارگران بر صبر جمیل تو مبارک باد.

سلام بر بانوانی که جوانی خود را وقف پرستاری از یادگاران دفاع مقدس کردند. اجر شما با حضرت ام‌البنین (س).

ای همسر جانباز، زخم‌های پیکر همسرت را تو مرهمی و دردهای روحش را تو تسکینی. مقاومتت ستودنی است.

تقدیر از همسران جانبازان، تقدیر از جهاد خاموش است. شما سربازان گمنام ولایت در سنگر خانواده‌اید.

بانوی صبور، تو هم‌پای همسرت در میدان مین زندگی قدم زدی و خم به ابرو نیاوردی. روزت گرامی باد.

ایثارگر واقعی تویی که سال‌هاست با کپسول اکسیژن و ویلچر هم‌نشینی، اما لبخندت امید می‌بخشد.

درود خدا بر همسران جانبازان اعصاب و روان، که شهدای زنده صبر و تحمل‌اند. عظمت کارتان در وصف نمی‌گنجد.

همسر گرامی جانباز، تو نشان دادی که عشق می‌تواند از جنگ قوی‌تر باشد. سایه‌تان مستدام ای کوه‌های استقامت.

اگر جانباز سندی بر حقانیت انقلاب است، همسر جانباز سندی بر ایثار و وفاداری زن ایرانی است.

روز وفات ام‌البنین (س)، روز شماست؛ شما که عباس‌های زمان را تیمار می‌کنید تا پرچم بیفتد.

می‌دانم گاهی دلت می‌گیرد از سرفه‌های شبانه، اما ایمانت نمی‌گذارد شکوه کنی. خدا قوت بانو.

تو پرستارِ دردهایی هستی که درمان ندارد، مگر با ظهور. دستانت را می‌بوسم ای همسر جانباز.

نگاهت که می‌کنم، معنای «و بالوالدین احسانا» را در خدمت به همسرت می‌بینم. تو عاقبت بخیری.

کنار تختش می‌نشینی و پیر می‌شوی، اما عشق در چشمانت جوان می‌ماند. این کیمیای غیرت توست.

صدای خس‌خس سینه او، آهنگ زندگی توست. چه عاشقانه پای عهدت ماندی.

همسر جانباز یعنی: من و تو ما می‌شویم، تا ایران بماند. ممنون که ماندی و ساختی.

گاهی فکر می‌کنم صبر در برابر تو کم می‌آورد. تو کلاس درس ایستادگی هستی.

برای تو هر روز عاشوراست و هر لحظه میدان جنگ. جهادت قبول ای رزمنده پشت جبهه.

چادرت بوی باروت نمی‌دهد، اما بوی بهشت می‌دهد. بوی سیب، بوی حرم.

خدا برایت جبران کند لحظه‌هایی را که فقط او دید و دیوار خانه. اجرکم عندالله.

تویی که هم‌نفس دردهای پنهانی / شریک غربت و غم‌های مرد میدانی / برای زخم تنش مرهمی و تسکینی / فرشته‌ای که در این خانه رو به ویرانی.

صبر را شرمنده کردی با وفایت ای عزیز / عشق حیران مانده از این ماجرایت ای عزیز / همسر جانباز بودن کار هر کس نیست نیست / جنت‌الاعلی بود تنها سزایت ای عزیز.

ای زنی که زینب دوران شدی / شمع گشتی، آب گشتی، جان شدی / در کنار کوه درد و خستگی / مایه آرامش و درمان شدی.

تو هم شهید زنده‌ای، اگرچه جان به تن داری / نشان از غیرت و صبر، ز ام‌البنین داری.

مثل پروانه می‌گردی دور شمعی که سوخته / درس عشق و عاشقی را چشم تو آموخته.