گرامیداشت یاد و خاطره سردار دل‌ها حاج قاسم سلیمانی 1405

حاج قاسم جان، هنوز باورمان نمی‌شود که نیستی. عکس‌هایت با آن لبخند مهربان، آتش به جانمان می‌زند.

برای سرداری که پدر همه فرزندان شهدا بود. دلتنگ نوازش‌های پدرانه‌ات هستیم حاج قاسم.

سردار دل‌ها، تو فقط یک فرمانده نبودی؛ تو پناه بی‌پناهان و امید ناامیدان بودی. یادت بخیر.

چقدر جای خالی‌ات در این روزهای پرالتهاب حس می‌شود. کاش بودی و با یک سخنرانی دلمان را آرام می‌کردی.

مرد میدان‌های سخت، چه آرام خوابیده‌ای. بیدار شو و ببین که فرزندانت چگونه در فراقت بی‌تابند.

حاج قاسم، تو زنده ای، در تک‌تک سلول‌های مقاومت، در دعای مادران شهدا و در مشت‌های گره‌کرده جوانان.

سلام بر تو ای فرمانده‌ای که بر قلب‌ها حکومت می‌کردی، نه بر پادگان‌ها.

تو رفتی اما عشق تو در دل‌های ما ابدی شد. قاسم هنوز زنده است.

هر جا که نام امنیت و آرامش می‌آید، تصویر تو در ذهنمان نقش می‌بندد. مدیون توایم سردار.

روحت شاد ای مرد خدایی. دعا کن برای عاقبت به خیری ما که در این دنیا جا مانده‌ایم.

تواضع حاج قاسم، درسی بزرگ برای تمام مسئولین است. او که ژنرال نامدار جهان بود، خود را «سرباز» می‌نامید.

مهربانی او با کودکان و صلابتش در برابر دشمنان، جمع اضداد بود که تنها در اولیای خدا دیده می‌شود.

سردار سلیمانی هیچگاه به دنبال نام و نان نبود؛ گمنامی را دوست داشت و شهرت به سراغش آمد.

او مردی بود فراتر از مرزها و جناح‌ها. حاج قاسم متعلق به همه مردم ایران بود.

اشک‌های حاج قاسم در روضه اهل بیت، نشان از لطافت روح این فرمانده مقتدر داشت.

سادگی و بی‌آلایشی او در رفتار و گفتار، او را محبوب‌ترین چهره نظامی کشور کرد.

حاج قاسم نماد «اشداء علی الکفار و رحماء بینهم» بود.

او همیشه در خط مقدم بود، نه در اتاق فرماندهی. این راز نفوذ او در دل رزمندگان بود.

ادب و احترام او نسبت به خانواده شهدا، زبانزد خاص و عام بود.

اخلاص، کلیدواژه زندگی قاسم سلیمانی بود. کاری که برای خدا باشد، اینگونه جهان‌گیر می‌شود.

به یاد آن روزی که در سیل خوزستان، پا به پای مردم گل و لای را تمیز می‌کردی. تو مرد روزهای سخت بودی.

تصویر نماز خواندنت در میان میدان جنگ، زیباترین قابی است که از تو به یادگار مانده.

فرزندان شهدای مدافع حرم هنوز منتظرند تا عمو قاسم بیاید و اشک‌هایشان را پاک کند.

به یاد جمله‌ات: «جان من هزاران بار فدای این ملت». تو به عهدت وفا کردی سردار.

وقتی گفتی «دختر کم‌حجاب هم دختر من است»، درس وحدت و جذب حداکثری به همه دادی.

خاطره حضور سرزده‌ات در خانه شهدا، تا ابد در ذهن تاریخ شفاهی این مرز و بوم می‌ماند.

آن انگشتر، آن نگاه نافذ، آن لباس خاکی... همه چیز تو بوی خدا می‌داد.

روایت‌ها می‌گویند که تو خواب را بر خود حرام کرده بودی تا مردم ایران راحت بخوابند.

حاج قاسم، تو اسطوره دست‌یافتنی بودی؛ کسی که نشان داد می‌توان در این زمانه هم آسمانی زیست.

یادش بخیر، صدایت که می‌لرزید وقتی نام امام حسین (ع) را می‌بردی.

عمو قاسم قهرمان من است. من هم می‌خواهم مثل او قوی و مهربان باشم.

حاج قاسم دوست بچه‌ها بود. ما قول می‌دهیم راهش را ادامه دهیم.

نقاشی من برای حاج قاسم: یک پرچم ایران، یک کبوتر سفید و یک مرد مهربان.

مدرسه ما امروز بوی حاج قاسم می‌دهد. همه ما سربازان کوچک او هستیم.

به قول حاج قاسم: باید قوی باشیم.

کتاب داستان حاج قاسم را خواندم؛ او مثل افسانه‌هاست، اما واقعی.

من عکس حاج قاسم را به اتاقم زده‌ام تا یادم باشد شجاع باشم.

سردار دل‌ها، ما دهه نودی‌ها هم تو را دوست داریم.

سلام فرمانده شهیدم. ما آینده‌ای را می‌سازیم که تو دوست داشتی.

بچه‌های ایران، فرزندان حاج قاسم هستند.