بازنشستگان، آینهی تمامنمای آیندهی شاغلین فعلی هستند. تکریم آنان در مناسبتهایی چون روز کارمند، نه تنها وظیفهای اخلاقی برای قدردانی از ۳۰ سال خدمت است، بلکه پیامی امیدبخش به کارمندان جوان میدهد که «زحمات شما دیده میشود و در آینده فراموش نخواهید شد». حفظ حرمت پیشکسوت، حفظ حرمت کار است.
در فرهنگ ایرانی و اسلامی، بازنشستگی به معنای از کار افتادگی نیست، بلکه زمان انتقال تجربه و حکمت است (فصل پختگی). بسیاری از بازنشستگان در این دوران به فعالیتهای اجتماعی، خیریه یا مشاوره روی میآورند. روز کارمند فرصتی است تا به یاد آوریم که جامعه هنوز به خرد این عزیزان نیاز دارد.
یکی از بزرگترین ترسهای دوران بازنشستگی، احساس «فراموش شدن» و «بیمصرف بودن» است. دریافت پیام تبریک از سوی همکاران سابق یا سازمان، این حس منفی را از بین برده و به بازنشسته یادآوری میکند که او هنوز عضوی محترم از خانواده کاری خود است.
پیشکسوتان اداری، حافظه سازمانی یک اداره هستند. تجربیات تلخ و شیرین آنان، راهگشای مدیران و کارمندان جوان است. برگزاری مراسم تقدیر در هفته دولت و دعوت از بازنشستگان، بهترین راه برای ایجاد پل ارتباطی میان نسل دیروز و امروز است.
در پیامهای تبریک، علاوه بر تشکر از گذشته، باید برای آینده آنان نیز دعا کرد. آرزوی سلامتی، عاقبت بخیری، داشتن اوقات خوش با نوهها و خانواده، و آرامش روحی، از بهترین مضامین برای مخاطب قرار دادن بازنشستگان است.
