دلنوشته انتظار و مناجات با امام زمان (عج): آقا جان کی می‌آیی؟ 1405

آقا جان، تقویم‌هایمان پر شده از جمعه‌های بی تو، و دل‌هایمان پر از حسرت دیدار. کی می‌آیی تا جهان نفس بکشد؟

ای خورشید پشت ابر، تاریکی دنیا را فرا گرفته، دلمان لک زده برای یک لحظه عدالت علوی تو.

مهدی جان (عج)، ما مشق انتظار می‌کنیم اما رفوزه می‌شویم، تو با کرامتت برگه سیاه اعمال ما را امضا کن.

پدر مهربان امت، یتیمی درد سختی است، قرن‌هاست که بشر بدون سایه پدر سرگردان است.

آقا جان، شنیده‌ام که شما برای ما دعا می‌کنید، وگرنه ما کجا و ماندن در این مسیر پر بلا کجا.

ای آخرین ذخیره الهی، بیا که گلویمان از بغض‌های فروخورده و دردهای بی‌درمان پر است.

مولای من، هر صبح جمعه ندبه می‌خوانیم به امید اینکه آن جمعه، جمعه موعود باشد.

آقای خوبی‌ها، گناهان ما دلیل غیبت شماست، اما محبت شما دلیل امید ماست.

دلم برای روزی تنگ است که تکیه بر کعبه بزنی و بانگ انا بقیه الله سر دهی.

یا صاحب الزمان، چشمانمان کم سو شده از بس به جاده خیره ماندیم، قدم بر چشم ما بگذار.

این روزها که دنیا پر از ظلم شده، جای خالی‌ات بیشتر از همیشه تیر می‌کشد.

آقا جان، گرگ‌ها لباس میش پوشیده‌اند و ما بی چوپان مانده‌ایم، برس به داد گله‌ات.

خسته‌ایم از وعده‌های دروغین مدعیان، ما تشنه حکومت صالحانیم که وعده خداست.

چقدر سخت است نفس کشیدن در هوایی که عطر حضور آشکار تو را ندارد.

گاهی فکر می‌کنم شاید ما منتظران واقعی نیستیم که این‌گونه در پس پرده غیبتی.

زمانه با ما سر ناسازگاری دارد، تو بیایی همه چیز سر جایش قرار می‌گیرد.

ای پاسخ تمام سوال‌های بی جواب، ای درمان تمام دردهای بی حساب، العجل.

جمعه‌ها غروب که می‌شود، دلمان می‌گیرد از اینکه یک هفته دیگر بی تو گذشت.

ما را ببخش که برای آمدنت کم کار کردیم و فقط ادعا داشتیم.

آقا جان، نگذار آرزوی دیدارت را به گور ببریم، همین دنیا رخ نشان بده.

عهد می‌بندم که سربازت باشم، نه فقط در کلام، که در عمل و رفتارم.

یا مهدی (عج)، هر روز صبح با دعای عهد دست بیعت به سویت دراز می‌کنم، دستم را رها نکن.

ما ایستاده‌ایم، مثل کوه، تا روزی که پرچم را به دستت بدهیم.

زندگی‌ام، مالم و فرزندانم فدای یک لحظه ظهور تو یا حجت ابن الحسن.

قول می‌دهم طوری زندگی کنم که وقتی آمدی، شرمنده نگاهت نباشم.

ما ملت امام حسینیم، منتظر منتقم خون حسینیم، شمشیرهایمان زنگ نخواهد زد.

در این وانفسای آخرالزمان، تنها امیدمان به ریسمان ولایت توست.

سرباز پادگان تو بودن، بزرگترین افتخار عالم امکان است.

آقا جان، روی ما حساب کن، ما اهل کوفه نیستیم که پشتت را خالی کنیم.

نذر کرده‌ام گناه نکنم تا فاصله ظهور کمتر شود.

گاهی دلم می‌خواهد فقط بنشینم و با تو حرف بزنم، مثل پدری که به حرف فرزندش گوش می‌دهد.

دنیا خیلی کوچک و تنگ شده، انگار زندان است وقتی تو نیستی.

دلم برای غربتت می‌سوزد، هزار سال تنهایی در میان مردمی که سرگرم دنیایند.

آقا جان، مریض‌هایمان زیادند، گرفتاری‌ها فراوان، اما بزرگترین درد ما دوری شماست.

شنیده‌ام به مجالس روضه جدت حسین (ع) می‌آیی، آنجا دنبالت می‌گردم.

کاش می‌دانستم در کدام صحرا خیمه زده‌ای تا با پای سر به سویت بیایم.

نامه اعمالم را که می‌بینی گریه نکن، من خودم از خودم بیزارم، تو دعایم کن.

این جمعه هم دارد تمام می‌شود، و باز هم ما ماندیم و حسرت شنیدن انا المهدی.

دلم خوش است که تو ما را می‌بینی، حتی اگر ما تو را نبینیم.

آقا جان، برای دلم امن یجیب بخوان که سخت مضطر شده است.

جهان در انتظار عدالت است و نشانه‌ها یکی پس از دیگری نمایان می‌شوند.

بوی پیراهن یوسف زهرا (س) به مشام می‌رسد، کنعان دلم روشن است.

ظلم که به اوج برسد، طلوع خورشید نزدیک است، این وعده خداست.

صدای پای کاروانت از پشت دیوارهای غیب شنیده می‌شود.

اربعین، مانور لشکر توست، ببین که سپاهت آماده شده است.

دل‌های مردم جهان تشنه معنویت شده، این یعنی زمین آماده بذرپاشی توست.

فتنه‌ها غربالگرند، خدا کند در این غربالگری ما سوا نشویم.

نزدیک است آن روزی که تیتر روزنامه‌ها شود: مهدی فاطمه آمد.

زمستان می‌رود و روسیاهی به ذغال می‌ماند، بهار حقیقی تویی.

انگار جهان درد زایمان دارد، آبستن حوادثی است که به ظهور ختم می‌شود.