در فرهنگ اسلامی، اطعام و شیرین کردن کام مومنین در اعیاد، ثواب بسیار زیادی دارد. امام صادق (ع) می فرمایند: (خداوند اطعام طعام را دوست دارد). در روز نهم ربیع الاول که روز شادی اهل بیت است، پخش شیرینی و شربت نه تنها یک کار فرهنگی، بلکه نوعی عبادت و تعظیم شعائر الهی است که محبت امام زمان را در دل ها زیاد می کند.
پخش شیرینی و شربت به تنهایی خوب است، اما اگر با یک پیوست فرهنگی همراه باشد، اثرگذاری آن صدچندان می شود. چسباندن یک برگه کوچک حاوی حدیث، شعر، یا معرفی یک کتاب مهدوی روی بسته بندی ها، باعث می شود که مخاطب علاوه بر لذت جسمانی، بهره معنوی و فکری نیز ببرد و نام امام زمان در ذهنش ماندگار شود.
جشن های خیابانی و ایستگاه های صلواتی بهترین فرصت برای جذب کودکان و نوجوانان هستند. استفاده از خوراکی های محبوب بچه ها (مثل شکلات، پاستیل، بادکنک) و برخورد مهربانانه خادمان، تصویر ذهنی بسیار مثبتی از امام زمان و دین در ذهن کودک ایجاد می کند. این خاطرات خوش کودکی، پایه گذار اعتقادات آینده آنهاست.
یکی از نکات مهم در پخش نذری، رعایت بهداشت و عدم آلودگی محیط زیست است. استفاده از ظروف گیاهی یا کاغذی، و قرار دادن سطل زباله در کنار محل توزیع، فرهنگ بالای جامعه مهدوی را نشان می دهد. خادمان باید مراقب باشند که لیوان ها و کاغذها در خیابان رها نشوند تا چهره شهر زشت نشود.
جشن نهم ربیع باید مردمی و ساده باشد. نیازی به هزینه های گزاف نیست. گاهی یک سینی خرما یا یک جعبه شیرینی ساده که با عشق توزیع شود، اثرگذارتر از پذیرایی های تجملاتی است. هدف، ایجاد حس همدلی و شادی عمومی است، نه تفاخر.
