متن ادبی درباره درد دل زمین با انسان‌ها 1405

من زمینم؛ همان مادری که قرن‌هاست شما را در آغوش گرفته، اما امروز سینه‌ام از دود و سرب سنگین است. فرزندانم، چرا با من چنین می‌کنید؟

آب دادم، زهر ریختید. سایه دادم، تبر زدید. من سخاوتمند بودم، اما شما حریص. تا کی قرار است زخم‌هایم را پنهان کنم؟

پوستم (خاک) را فرسودید و خونم (آب) را خشکاندید. من هنوز صبورم، اما می‌ترسم روزی صبرم تمام شود و خشمم طوفان به پا کند.

شما مهمان بودید و من میزبان. رسم مهمانی این نبود که خانه را بر سر صاحبخانه خراب کنید. زباله‌هایتان گلوی مرا می‌فشارد.

به آسمانم نگاه کنید؛ دیگر آبی نیست. به رودهایم بنگرید؛ دیگر جاری نیستند. من آینه‌ای بودم که شما شکستید.

فرزندان آدم، من گهواره شما بودم. هنوز هم دوستتان دارم، اگر بگذارید نفس بکشم. بیایید آشتی کنیم پیش از آنکه دیر شود.

وقتی نهالی می‌کارید، لبخند می‌زنم. وقتی زباله‌ای را برمی‌دارید، درد از تنم بیرون می‌رود. من مادری چشم‌انتظار نوازش فرزندانم هستم.

آغوش من همیشه باز بوده است. از کوه‌ها تا دشت‌ها، همه را برای آسایش شما گستردم. کمی مهربانی، مزد زیادی برای این‌همه خدمت نیست.

من پیر شده‌ام، فرزندانم. چین و چروک خشکسالی بر چهره‌ام نشسته. دستان سبز شما می‌تواند جوانی را به من بازگرداند.

به صدای پرندگان گوش دهید؛ آن‌ها لالایی من برای خواب آرام شما هستند. نگذارید این صدا با غرش ماشین‌ها خاموش شود.

من زنده‌ام و نفس می‌کشم. گمان نکنید که خاموشم. سیل و زلزله، لرزش اندام تب‌دار من است. هشیار باشید.

هر درختی که می‌افتد، ستونی از سقف خانه مشترکمان فرو می‌ریزد. اگر سقف بریزد، همه با هم زیر آوار خواهیم ماند.

پلاستیک‌هایتان را در دل من دفن نکنید؛ آن‌ها هضم نمی‌شوند، فقط قلبم را بیمار می‌کنند. روزی این بیماری دامن خودتان را می‌گیرد.

یخ‌های قطب، اشک‌های من هستند که از تبِ گرمایش جهانی جاری شده‌اند. اگر اشک‌هایم سیل شود، تمدن شما را خواهد شست.

من بی شما می‌مانم و دوباره سبز می‌شوم، اما شما بی من یک لحظه هم دوام نمی‌آورید. غرور را کنار بگذارید و تسلیم قانون طبیعت شوید.

هنوز دیر نیست. هنوز نبض زندگی در رگ‌هایم می‌زند. یک دست مهربان، یک تصمیم سبز، می‌تواند معجزه کند.

من به دستان کوچک کودکانی که نهال می‌کارند امید بسته‌ام. آن‌ها وارثان لایق‌تری برای من خواهند بود.

بیایید دوباره پیمان ببندیم. شما قول بدهید مرا آلوده نکنید، من قول می‌دهم بهشت را زیر پایتان بگسترانم.

خورشید هنوز طلوع می‌کند و باران هنوز می‌بارد. این یعنی خدا هنوز به ما امید دارد. بیایید شکرگزار باشیم و حافظ این نعمت‌ها.

سبزی دوباره دشت‌ها رویا نیست، اگر شما بخواهید. روز زمین پاک، روز بازگشت به آغوش مهربان طبیعت است.

من قصیده بلند آفرینشم؛ با بیت‌هایی از کوه و دریا. مرا خط‌خطی نکنید. بگذارید خوانا و زیبا بمانم.

لباسی از حریر سبز جنگل‌ها بر تن داشتم، شما آن را دریدید و پیراهنی از دود و سیمان بر تنم کردید. دلم برای آن لباس تنگ است.

چشمه‌هایم، چشم‌های گریان من‌اند و کویرهایم، لب‌های خشکیده از عطش. مرهمی باشید بر این پیکر رنجور.

من سمفونی حیاتم؛ صدای باد، آواز رود، سکوت کوه. نگذارید این موسیقی با ناهنجاری‌های صنعتی قطع شود.

بوی خاک باران‌خورده، عطر تن من است. این عطر را با بوی زباله و مواد شیمیایی عوض نکنید.