ایران کشوری با تنوع قومیتی زیباست که مانند گل های رنگارنگ یک قالی، در کنار هم نقش بسته اند. تبریک گفتن به زبان مادری اقوام (ترکی، کردی، لری، گیلکی، بلوچی و...) نه تنها نشانه احترام به فرهنگ آنهاست، بلکه باعث تحکیم وحدت ملی و همدلی بیشتر می شود. نوروز جشنی فراگیر است که تمام اقوام ایرانی را زیر یک چتر واحد جمع می کند.
هر زبان و گویشی، اصطلاحات و تعابیر خاص خود را برای تبریک و دعا دارد که ترجمه دقیق آن به فارسی گاهی دشوار است. مثلاً در زبان ترکی (یاشاسین) یا در زبان کردی (پیروز بیت) بارهایی معنایی دارند که فراتر از یک تبریک ساده است. استفاده از این عبارات، غنای فرهنگی و ادبی ما را نشان می دهد.
در شبکه های اجتماعی، انتشار استوری یا پست حاوی تبریک به زبان های مختلف ایرانی، بازخورد بسیار مثبتی دارد. این کار نشان دهنده وسعت نظر و ایران دوستی کاربر است. همچنین برای کسانی که دوستان یا همکارانی از اقوام مختلف دارند، ارسال پیام به زبان خودشان، سورپرایزی بسیار دلنشین خواهد بود.
نوروز تنها زمانی است که از دریای خزر تا خلیج فارس، با وجود تفاوت های زبانی، همه یک پیام مشترک دارند: نو شدن و امید. تبریک های چندزبانه نمادی از این حقیقت است که دل های ایرانیان با هر زبانی، برای یک هدف می تپد: سربلندی ایران.
هنگام نوشتن پیام تبریک به زبان محلی، اگر به آن زبان مسلط نیستید، حتماً از صحیح بودن املا و معنای آن مطمئن شوید. استفاده از رسم الخط فارسی برای نوشتن گویش ها معمول است، اما باید دقت کرد تا کلمات دچار تحریف معنایی نشوند.
