در فرهنگ غنی ایرانی و اسلامی، احترام به بزرگان، بهویژه مادربزرگها، جایگاه بسیار ویژهای دارد. نوروز فرصتی مغتنم برای احیای سنت حسنه صله رحم و دیدار با بزرگترهای فامیل است. مادربزرگها به عنوان ستونهای عاطفی خانواده، در ایام عید کانون گردهمایی فرزندان و نوهها میشوند و حضورشان گرمابخش محافل خانوادگی است.
یکی از زیباترین باورهای ما ایرانیان، تأثیر دعای خیر پدر و مادر و پدربزرگ و مادربزرگ در سرنوشت و عاقبتبخ بخیری فرزندان است. دریافت دعای خیر از زبان مادربزرگ در لحظات تحویل سال یا در دیدارهای نوروزی، برکتی است که بیمهکننده سال پیش روی ما خواهد بود. بوسیدن دست مادربزرگ و طلب دعای خیر، از آداب پسندیده نوروز است.
رسم عیدی دادن و عیدی گرفتن از شیرینترین بخشهای نوروز است. اگرچه معمولاً بزرگترها به کوچکترها عیدی میدهند، اما شایسته است که نوهها و فرزندان نیز با تهیه هدایایی هرچند کوچک اما پرمهر، از زحمات و محبتهای مادربزرگ قدردانی کنند. یک روسری زیبا، یک عطر خوشبو، یا حتی یک شاخه گل میتواند لبخند رضایت را بر لبان ایشان بنشاند.
هنگام دیدار با مادربزرگ در ایام عید، رعایت ادب و احترام بسیار سفارش شده است. نشستن در پاییندست ایشان، گوش دادن به خاطرات و تجربیاتشان، پرهیز از کار با تلفن همراه در حضور ایشان و صحبت با لحنی ملایم و محبتآمیز، از مصادیق احترام به والدین و بزرگان است که در آموزههای دینی ما نیز بسیار بر آن تأکید شده است.
نوروز فرصتی است تا با ثبت عکسهای یادگاری و ضبط صدای مادربزرگ، خاطرات شیرین با هم بودن را جاودانه کنیم. قصههای قدیمی، خاطرات ایام جوانی و نصایح ایشان، گنجینههایی هستند که باید حفظ شوند. سعی کنیم در این ایام، فضای خانه مادربزرگ را پر از شادی و نشاط کنیم و غبار تنهایی را از دل ایشان بزداییم.
