گرامیداشت پایان سرایش شاهنامه و پاسداشت زبان فارسی 1404

زبان فارسی، خانه وجود ماست و شاهنامه، ستون‌های استوار این خانه. سالروز پایان سرایش شاهنامه بر پاسداران قند پارسی خجسته باد.

اگر فردوسی نبود، امروز واژگان ما رنگ و بوی دیگری داشت. 25 اسفند، روز سپاس از ناجی زبان فارسی است.

شاهنامه تنها یک کتاب نیست؛ شناسنامه یک ملت و سند هویت زبان شیرین فارسی است. پایان این رنج سی‌ساله گرامی باد.

به نام خداوند جان و خرد. امروز روزی است که کاخ بلند نظم پارسی تکمیل شد تا از باد و باران گزندی نیابد.

زبان فارسی، میراثی است که فردوسی با خون دل آن را زنده نگه داشت. بیایید امانت‌داران شایسته‌ای برای این گنجینه باشیم.

هر واژه فارسی که بر زبان می‌رانیم، مدیون همت مردی است که سی سال رنج برد تا عجم زنده ماند بدین پارسی.

سالروز اتمام شاهنامه، جشن ملی واژگان است. روزی که زبان مادری ما بیمه شد.

قند پارسی با حماسه فردوسی جاودانه شد. 25 اسفند، روز فخر ایران و زبان فارسی مبارک.

ما وامدار فردوسی هستیم؛ او که کلمات را صیقل داد تا آینه‌ای برای روح ایرانی باشد.

پاسداشت زبان فارسی، پاسداشت مرزهای فرهنگی ایران است. درود بر حکیم توس.

شاهنامه، حماسه ایستادگی، خردورزی و یکتاپرستی ایرانیان است. پایان نگارش این اثر سترگ گرامی باد.

کتابی که سی سال نگاشته شد تا هزاران سال چراغ راه آزادگی باشد. سالروز تولد کامل شاهنامه مبارک.

شاهنامه دریایی است که هر چه در آن غواصی کنی، گوهرهای تازه می‌یابی. گوهرهایی از جنس حکمت و دلیری.

فردوسی در شاهنامه، نه فقط افسانه، بلکه تاریخ منش و اخلاق ایرانی را ثبت کرده است.

عظمت شاهنامه در این است که دشمنان ایران را نیز با انصاف توصیف کرده است. کتابی سراسر عدل و خرد.

پایان سرایش شاهنامه، آغاز جاودانگی فرهنگ ایران بود. این روز بزرگ بر همه ایران‌دوستان مبارک.

شاهنامه، دانشنامه فرهنگ، آداب، و آیین‌های کهن ایران زمین است.

هیچ کتابی در جهان به اندازه شاهنامه در حفظ هویت یک ملت موثر نبوده است.

شاهنامه منشور اخلاقی ماست؛ درس‌هایی از وفای به عهد، دفاع از وطن و مبارزه با اهریمن.

امروز روزی است که فردوسی قلم را زمین گذاشت و تاریخ، کلاه از سر برداشت.

چو ایران نباشد تن من مباد. این شعار نیست، عصاره سی سال رنج فردوسی است.

ایران، مدیون مردی است که در طوس خفت اما بیداران جهان را هوشیار کرد. 25 اسفند گرامی باد.

وطن یعنی شاهنامه، یعنی رستم، یعنی آرش، یعنی زبانی که با آن عشق می‌ورزیم.

فردوسی معمار بنای ملیت ایرانی است. سالروز تکمیل این بنای باشکوه مبارک.

ما فرزندان فردوسی هستیم؛ وارثان خرد و دلیری. روز پایان سرایش کتاب ملی ایران مبارک.

عشق به ایران در تار و پود شاهنامه موج می‌زند. امروز روز تجدید پیمان با ایران است.

سرآمد کنون قصه یزدگرد... و آغاز شد قصه جاودانگی ایران.

پرچم ایران با واژگان شاهنامه در اهتزاز است. پاینده باد ایران عزیز.

فردوسی به ما آموخت که برای حفظ وطن، باید از جان و مال و فرزند گذشت.

خاک ایران توتیای چشم ماست، همان خاکی که فردوسی بزرگ آن را ستود.

25 اسفند، سالروز پایان سرایش شاهنامه حکیم ابوالقاسم فردوسی گرامی باد.

سی سال رنج برای زنده ماندن زبان پارسی. روزت مبارک حکیم سخن.

پایان شاهنامه، آغاز حیات جاودانه زبان فارسی.

روز پاسداشت زبان فارسی و اتمام شاهنامه مبارک.

بسی رنج بردم در این سال سی... سالروز اتمام شاهنامه گرامی باد.

شاهنامه، سند هویت ملی ایرانیان. 25 اسفند مبارک.

گرامیداشت همت والای حکیم توس در حفظ زبان مادری.

روز تکمیل کاخ بلند نظم پارسی بر ایرانیان خجسته باد.

زبان فارسی، میراث فردوسی کبیر. پاسدارش باشیم.

درود بر روان پاک فردوسی که ایران را زنده کرد.

قلم در دست فردوسی، عصای معجزه‌گری بود که دریای فراموشی را شکافت و ایران را به ساحل نجات رساند.

امروز سالگرد روزی است که آخرین خشت‌های کاخ سخن بر هم نهاده شد.

واژه‌ها در برابر عظمت کار فردوسی سر تعظیم فرود می‌آورند. 25 اسفند، عید زبان فارسی است.

شاهنامه، فریاد بلند عدالت‌خواهی و خردورزی در طول تاریخ است.

نسیم شاهنامه که می‌وزد، بوی غیرت و جوانمردی مشام جان را پر می‌کند.

فردوسی، باغبان باغی است که درختانش (واژگان فارسی) هرگز خزان نمی‌بینند.

جوهر شاهنامه از خون دل عاشقان ایران سرشته شده است.

امروز روزی است که حماسه تکمیل شد و اسطوره به تاریخ پیوست.

طنین صدای فردوسی هنوز در گوش زمان می‌پیچد: توانا بود هر که دانا بود.

شاهنامه، ققنوسی است که از خاکستر تاریخ برخاست و ایران را بر بال خود نشاند.