آلومینیوم هرمزگان

آلومینیوم هرمزگان، تنها یک تیم فوتبال نبود؛ بلکه فریاد بلند و رسا از دیار شرجی و گرما، بندرعباس بود که برای اولین بار پرچم استان هرمزگان را در بالاترین سطح فوتبال ایران به اهتزاز درآورد. این تیم که با لقب «طلایی‌پوشان بندر» شناخته می‌شد، نمادی از شور و شوق مردمی خونگرم بود که سکوهای ورزشگاه خلیج فارس را به جهنمی زرد برای رقیبان تبدیل می‌کردند. اگرچه دوران حضورشان در لیگ برتر کوتاه بود، اما خاطره‌ی آن صعود تاریخی و جشن‌های خیابانی مردم بندر، همچنان بخشی از هویت ورزشی جنوب ایران است.

باشگاه فرهنگی ورزشی آلومینیوم هرمزگان در سال ۱۳۸۵ (۲۰۰۶ میلادی) تأسیس شد. این تیم ابتدا در لیگ دسته دوم کار خود را آغاز کرد و سپس با خرید امتیاز، راهی لیگ آزادگان شد. هدف اصلی باشگاه، رساندن صدای فوتبال هرمزگان به گوش ایران بود؛ هدفی که تا پیش از آن برای بندری‌ها یک رویا به نظر می‌رسید.

نقطه عطف تاریخ باشگاه، فصل ۹۱-۱۳۹۰ لیگ آزادگان بود. با هدایت «اکبر میثاقیان»، متخصص صعود تیم‌ها به لیگ برتر، آلومینیوم توانست با اقتدار و پیش از پایان فصل، جشن قهرمانی و صعود بگیرد. آن روزها بندرعباس غرق در شادی بود و اکبر اوتی (لقب میثاقیان) به قهرمان ملی هرمزگان تبدیل شده بود.

فصل ۹۲-۱۳۹۱، اولین و تنها حضور آلومینیوم در لیگ برتر خلیج فارس بود. ورزشگاه ۲۰ هزار نفری خلیج فارس در بازی‌های خانگی مملو از تماشاگر می‌شد و تیم‌های بزرگی مثل استقلال و پرسپولیس در گرمای طاقت‌فرسای بندرعباس روزهای سختی را تجربه کردند. با این حال، کم‌تجربگی و مشکلات اواخر فصل باعث شد آن‌ها نتوانند جایگاه خود را حفظ کنند.

پس از سقوط به لیگ آزادگان در سال ۱۳۹۲، تیم دچار بحران‌های مالی شدید شد. کارخانه آلومینیوم المهدی دیگر توان حمایت مالی سنگین را نداشت. تیم پله‌پله به دسته‌های پایین‌تر سقوط کرد و در نهایت به دلیل بدهی‌های انباشته و عدم مدیریت صحیح، عملاً از نقشه فوتبال حرفه‌ای ایران محو و منحل شد.

خانه آلومینیوم، ورزشگاه ۲۰ هزار نفری خلیج فارس بود. ورزشگاهی بزرگ و نوساز در زمان خود که به دلیل معماری باز و گرمای شدید هوا در بندرعباس، برای تیم‌های میهمان حکم یک کوره آدم‌سوزی را داشت. جو وحشتناک هواداران بندری با طبل‌ها و سنج‌های جنوبی، فضایی منحصربه‌فرد ایجاد می‌کرد.

فرناندو دی خسوس (دروازه‌بان برزیلی که در این تیم چهره شد)، ایمون زاید (مهاجم معروف پرسپولیس که مدتی اینجا بازی کرد)، هادی دهقانی، رسول پیرزاده و مهدی محمدزاده از جمله بازیکنانی بودند که برای این تیم جنگیدند.

آلومینیوم هرمزگان اولین و تا سال ۱۴۰۳ (۲۰۲۵) تنها تیمی از استان هرمزگان است که سابقه حضور در لیگ برتر خلیج فارس را دارد.

اکبر میثاقیان برای صعود این تیم نذرهای عجیب و غریبی می‌کرد و سبک بازی فیزیکی و پرتاپ‌های اوت بلند تیمش در لیگ آزادگان زبانزد بود.

در جشن صعود این تیم به لیگ برتر، شهر بندرعباس برای ۲۴ ساعت تعطیل شد و مردم تا صبح در خیابان‌ها پایکوبی می‌کردند.

فرناندو دی خسوس، دروازه‌بان افسانه‌ای که بعداً با استقلال خوزستان قهرمان لیگ شد، اولین بار توسط آلومینیوم هرمزگان به فوتبال ایران معرفی شد.

ایمون زاید، مهاجم ایرلندی-لیبیایی معروف به آقای هت‌ریک، در نیم‌فصل لیگ برتر با سروصدای زیاد به این تیم پیوست اما نتوانست مانع سقوط آن‌ها شود.

آلومینیوم ثابت کرد که پتانسیل فوتبال در جنوب ایران تنها محدود به خوزستان و بوشهر نیست. آن‌ها راه را برای دیده شدن استعدادهای هرمزگانی باز کردند.

رنگ اصلی پیراهن تیم زرد طلایی بود که نماد آفتاب سوزان جنوب و شاید محصول کارخانه آلومینیوم بود. گاهی از رنگ سفید یا سرمه‌ای به عنوان لباس دوم استفاده می‌شد.

در حال حاضر (سال ۲۰۲۵)، این تیم دیگر وجود خارجی در سطح اول فوتبال ندارد و امتیاز و نام آن تنها در کتاب‌های تاریخ لیگ برتر باقی مانده است.

هواداران بندری که به «طلایی‌دلان» معروف بودند، با ریتم‌های موسیقی بندری و شعارهای خاص جنوبی، یکی از جذاب‌ترین اتمسفرهای لیگ دوازدهم را ساختند.

رکورد بیشترین تماشاگر در یک بازی فوتبال در استان هرمزگان متعلق به بازی‌های خانگی این تیم در مقابل استقلال و پرسپولیس است.

مدیریت باشگاه مستقیماً زیر نظر مجتمع آلومینیوم المهدی بود و تغییرات مدیران کارخانه تأثیر مستقیمی بر سرنوشت تیم داشت.

به جز اکبر میثاقیان که اسطوره باشگاه شد، مربیانی مثل وینگو بگوویچ و مجید نامجومطلق نیز در مقاطعی هدایت این تیم یا تیم‌های پایه آن را بر عهده داشتند.

شکایت‌های مالی بازیکنان خارجی و داخلی پس از سقوط تیم، پرونده‌های زیادی را در کمیته انضباطی برای آلومینیوم باز کرد که در نهایت منجر به بسته شدن پنجره‌ها و انحلال تیم شد.