فجر سپاسی

فجر شهید سپاسی، نگین فیروزه‌ای در دل شهر شعر و ادب، شیراز است. تیمی که نه با پول‌های کلان، بلکه با غیرت «سربازان» جوان و دعای مادران شهدا در فوتبال ایران قد علم کرد. آن‌ها ققنوس‌های زردپوشی هستند که از دل خاکستر جنگ برخاستند تا نام یک شهید را در بلندترین قله‌های فوتبال ایران فریاد بزنند. فجر تنها یک باشگاه نیست؛ یک مکتب اخلاقی است که زیر سایه سروهای ناز شیراز، جوانمردی را به فوتبال دیکته می‌کند.

ریشه‌های این باشگاه به روزهای پایانی جنگ تحمیلی و سال ۱۳۶۷ (۱۹۸۸ میلادی) بازمی‌گردد. گروهی از جوانان عاشق فوتبال در شیراز تیمی محلی به نام «بهزاد» تشکیل دادند. اما شهادت مجید سپاسی، یکی از یاران و فرماندهان جنگ، سرنوشت این تیم را تغییر داد. به احترام خون او، نام باشگاه به «فجر شهید سپاسی» تغییر یافت و در سال ۱۳۷۰ با حمایت سپاه پاسداران، ساختاری حرفه‌ای به خود گرفت تا به نماد مقاومت و ایثار در ورزش تبدیل شود.

نمی‌توان از فجر گفت و نامی از «غلامحسین پیروانی» نبرد. او معمار دوران طلایی فجر است. مردی که با تکیه بر جوانان گمنام و با بودجه‌ای اندک، تیمی ساخت که غول‌های پایتخت را به زانو درمی‌آورد. لقب «شاخه غلام» و منش پهلوانی او، فجر را به محبوب‌ترین تیم دوم هر ایرانی تبدیل کرده بود. دورانی که فجر نه برای بقا، بلکه برای آسیایی شدن می‌جنگید.

اوج افتخار کاکوهای شیرازی در فصل ۸۰-۱۳۷۹ رقم خورد. جایی که آن‌ها با شکست ذوب‌آهن در فینال جام حذفی، جام نقره‌ای را به شیراز بردند. این قهرمانی تاریخی، فجر سپاسی را به عنوان چهارمین قطب فوتبال ایران در آن سال‌ها معرفی کرد و جواز حضور در مسابقات آسیایی را برایشان به ارمغان آورد.

فجر سپاسی به دلیل ماهیت نظامی‌اش، بهشت استعدادهای جوانی است که برای گذراندن دوران سربازی راهی این تیم می‌شوند. لیست بازیکنانی که در این تیم ستاره شدند، شبیه به لیست تیم ملی ایران است: سید مهدی رحمتی، سیاوش اکبرپور، هاشم بیک‌زاده، مهرزاد معدنچی، غلامرضا رضایی و بسیاری دیگر. اینجا پادگانی است که در آن به جای تفنگ، توپ فوتبال به دست می‌گیرند.

در فوتبال نتیجه‌گرای امروز، فجر نماد اخلاق است. این تیم بارها کاپ اخلاق لیگ برتر را دریافت کرده و بازیکنانش به دوری از حواشی معروفند. فرهنگ غنی مردم شیراز در رگ‌های این باشگاه جریان دارد؛ جایی که احترام به رقیب، مقدم بر پیروزی است.

اگرچه خاطرات قدیمی هواداران در ورزشگاه نوستالژیک و حافظیه (در جوار آرامگاه حافظ) رقم خورد، اما اکنون ورزشگاه مدرن و ۵۰ هزار نفری پارس (میانرود) خانه جدید قناری‌های شیراز است. ورزشگاهی که با معماری زیبا، آماده میزبانی از جشن‌های بزرگ شیرازی‌هاست.

شیرازی‌ها مردمی آرام، باصفا و مهمان‌نوازند، اما در سکوهای ورزشگاه تبدیل به آتشفشان می‌شوند. شعارهای ریتمیک، طبل‌های جنوبی و لهجه شیرین شیرازی، اتمسفری منحصر به فرد را در بازی‌های خانگی فجر ایجاد می‌کند. اینجا کسی به تیم حریف توهین نمی‌کند، اما جهنمی از شور و هیجان برایشان می‌سازد.

تاریخ فجر پر از صعود و سقوط است. آن‌ها بارها طعم تلخ سقوط به لیگ یک را چشیده‌اند اما هرگز ناامید نشدند. لقب «تیم آسانسوری» شاید طعنه‌آمیز باشد، اما نشان‌دهنده روحیه جنگندگی تیمی است که هر بار زمین می‌خورد، با قدرت بیشتری برمی‌خیزد و دوباره به لیگ برتر بازمی‌گردد.

رقابت فجر سپاسی و برق شیراز (قدیمی‌ترین تیم شهر) روزگاری جذاب‌ترین دربی خارج از تهران بود. اگرچه برق شیراز اکنون فروغ گذشته را ندارد، اما کری‌خوانی بین هواداران این دو تیم همچنان بخشی از فرهنگ فوتبالی شهر بهارنارنج است.

زرد و سفید یا زرد و مشکی، رنگ‌های اصلی فجر هستند. رنگ زرد نماد خورشید تابان شیراز و انرژی جوانی بازیکنان این تیم است که در زمین مسابقه می‌درخشند.

آیا می‌دانستید فجر سپاسی تنها تیمی در جهان است که به نام یک شهید نامگذاری شده و توانسته در سطح اول لیگ حرفه‌ای کشورش قهرمان جام حذفی شود؟ همچنین غلامحسین پیروانی با اشعار حافظ و سعدی بازیکنانش را در رختکن تهییج می‌کرد، روشی که منحصر به فردترین متد روانشناسی در فوتبال ایران بود.

در فصل جاری، فجر سپاسی با بازگشتی قدرتمندانه به لیگ برتر، بار دیگر شور و هیجان را به شیراز بازگردانده است. آن‌ها با ترکیبی از سربازان نخبه و باتجربه‌های وفادار، به دنبال احیای جایگاه خود به عنوان نماینده شایسته جنوب ایران هستند.

فجر سپاسی سابقه حضور در جام در جام باشگاه‌های آسیا را دارد. اگرچه آن‌ها نتوانستند قهرمان قاره شوند، اما تجربه بازی مقابل تیم‌های بزرگی مثل السد قطر، نام شیراز را در قاره کهن مطرح کرد.