گهر دورود

گهر دورود، فراتر از یک باشگاه فوتبال، فریاد بلند و باصلابت مردم لرستان در سطح اول فوتبال ایران بود. این تیم که لقب «پایتخت طبیعت ایران» را بر دوش می‌کشید، نماد غیرت و تعصب مردمی بود که با کمترین امکانات، بزرگترین شور و هیجان را به لیگ برتر آوردند. گهر، قصه‌ی کوتاه اما پرشور عشقی بود که در ورزشگاه کوچک تختی دورود شعله کشید و تمام ایران را محو تماشای فرهنگ ناب هواداری خود کرد. آن‌ها آمدند، جنگیدند و با اینکه زود رفتند، اما نام خود را به عنوان «بااخلاق‌ترین تیم و هواداران» در تاریخ فوتبال ایران جاودانه کردند.

ریشه این باشگاه به تیم «داماش تهران» بازمی‌گردد که در سال ۱۳۸۵ تأسیس شد. اما هویت اصلی گهر در سال ۱۳۹۰ (۲۰۱۱ میلادی) شکل گرفت؛ زمانی که امتیاز این تیم به شهر دورود در استان لرستان منتقل شد و نام آن به «گهر زاگرس» تغییر یافت. این انتقال، آغازی بود بر رویای بزرگ مردم لرستان برای داشتن نماینده‌ای در لیگ برتر.

فصل ۹۱-۱۳۹۰ نقطه عطف تاریخ ورزش لرستان بود. گهر با هدایت داوود مهابادی در لیگ آزادگان درخشید و در یک پلی‌آف دراماتیک مقابل ایران‌جوان بوشهر، جواز صعود به لیگ برتر خلیج فارس را کسب کرد. آن شب، شهر دورود تا صبح نخوابید و جشن صعود این تیم، یکی از بزرگترین گردهمایی‌های تاریخ این شهر بود.

یکی از تراژدی‌های گهر در فصل اول لیگ برتر، آماده نبودن ورزشگاه خانگی بود. آن‌ها نیم‌فصل اول را مانند تیمی آواره در کرج و خرم‌آباد بازی کردند. اما زمانی که ورزشگاه تختی دورود آماده شد، جهنمی برای رقبا و بهشتی برای خودی‌ها ساختند. بازگشت گهر به دورود، روحی تازه به کالبد تیم دمید.

هواداران گهر دورود پدیده‌ی لیگ دوازدهم بودند. در حالی که در بسیاری از ورزشگاه‌ها فحاشی رواج داشت، مردم دورود با شعارهای فرهنگی، احترام به حریف و تمیز کردن ورزشگاه پس از بازی، لقب «باغیرت‌ها» و «الگوی اخلاق» را گرفتند. آن‌ها ثابت کردند که فوتبال می‌تواند بستری برای دوستی باشد، نه دشمنی.

با وجود تمام شایستگی‌ها و شور هواداران، مشکلات مالی کمرشکن، تغییرات مداوم مالکیتی (از آریا تا هدایتی و دادستانی) و کم‌تجربگی، باعث شد گهر در پایان همان فصل به لیگ یک سقوط کند. این سقوط آغازی بر پایان بود؛ تیم رها شد، بدهی‌ها انباشته شد و در نهایت گهر دورود در سکوت خبری منحل گردید.

ورزشگاه تختی دورود، معروف به «قلعه عقاب‌ها»ی لرستان، اگرچه ظرفیت کمی داشت (حدود ۱۰ هزار نفر)، اما اتمسفر آن با هیچ ورزشگاهی در ایران قابل مقایسه نبود. نزدیکی سکوها به زمین و تشویق‌های بی‌امان لری، فضایی رعب‌آور برای تیم‌های بزرگ پایتخت ایجاد می‌کرد.

محمد محمدی (دروازه‌بان سابق پرسپولیس و استقلال)، علیرضا محمد، مجید باجلان، فرید عابدی و هادی رکابی از جمله بازیکنانی بودند که با پیراهن این تیم به میدان رفتند و در خاطرات مردم دورود ماندگار شدند.

نام‌های بزرگی روی نیمکت گهر نشستند. داوود مهابادی (معمار صعود)، محمد مایلی‌کهن (که با گریه از معرفت مردم دورود یاد می‌کرد) و مهدی تارتار از سرمربیان این تیم بودند.

گهر دورود اولین تیم تاریخ استان لرستان بود که موفق به حضور در لیگ برتر فوتبال ایران (جام خلیج فارس) شد.

در بازی معروف مقابل استقلال در جام حذفی که در دورود برگزار شد، مردم ساعت‌ها قبل از بازی روی دیوارهای اطراف و حتی درختان نشسته بودند تا بازی را ببینند.

محمد مایلی‌کهن، سرمربی وقت گهر، چنان تحت تأثیر محبت مردم دورود قرار گرفته بود که بارها در کنفرانس‌های خبری از آن‌ها به عنوان بهترین هواداران دنیا یاد کرد.

زندانی شدن امیرمنصور آریا (مالک اولیه هلدینگ داماش) بزرگترین ضربه را به پیکره این تیم زد و تیم را وارد دعواهای حقوقی و بی‌پولی کرد.

حسین هدایتی (عابر بانک) مدتی مالکیت تیم را با نام «استیل‌آذین گهر» بر عهده گرفت، اما این دوره هم کوتاه و بی‌ثمر بود.

میراث گهر، احداث و بازسازی ورزشگاه دورود و البته ثبت خاطره‌ای خوش از مهمان‌نوازی قوم لر در ذهن فوتبال ایران بود.

پیراهن تیم معمولاً به رنگ سرمه‌ای، قرمز یا سفید بود. نماد تیم کوه‌های سربه‌فلک‌کشیده اشترانکوه و دریاچه گهر بود.

متأسفانه در حال حاضر (۲۰۲۵)، تیم اصلی گهر زاگرس وجود خارجی ندارد و تنها نامی در تاریخ است. تلاش‌هایی برای احیای تیم‌های هم‌نام در دسته‌های پایین‌تر صورت گرفته اما هیچ‌کدام شکوه گهر لیگ برتری را نداشتند.

گهر در تنها فصل حضورش (۹۲-۱۳۹۱) با ۳ پیروزی، ۱۰ تساوی و ۲۱ باخت و کسب ۱۹ امتیاز در رده هجدهم قرار گرفت و سقوط کرد.

ماجرای انتقال میزبانی‌ها به خارج از استان و دعواهای سیاسی بر سر مالکیت تیم بین دادستانی و خریداران خصوصی، از بزرگترین حواشی این تیم بود.

«گهر بارسلون» لقبی بود که هواداران با طنز و علاقه به این تیم می‌دادند.