سپیدرود رشت

سپیدرود رشت، نامی که در رگ‌های شهر باران جاری است؛ قدیمی‌ترین باشگاه فوتبال گیلان و یکی از ریشه‌دارترین تیم‌های شمال ایران که نماد هویت، عشق و غیرت مردم رشت محسوب می‌شود. این تیم که نامش را از خروشان‌ترین رود گیلان، سفیدرود، وام گرفته است، فراتر از یک باشگاه فوتبال، بخشی از فرهنگ و زندگی روزمره مردم این دیار است. سپیدرود با هواداران آتشین و وفادارش که به «ارتش سرخ گیلان» معروفند، همواره جوی وحشتناک برای رقبایش در ورزشگاه‌های عضدی و سردار جنگل ایجاد کرده است. داستان سپیدرود، داستان تیمی است که از دل محلات قدیمی رشت برخاست، در آسیا درخشید و با وجود تمام فراز و نشیب‌ها، همچنان قلب تپنده فوتبال گیلان باقی مانده است.

ریشه‌های سپیدرود به سال ۱۳۴۷ و تیم «سلامت بخش» برمی‌گردد که توسط زنده‌یاد غلامرضا صومی در محله سبزه میدان رشت پایه‌گذاری شد. اما تولد رسمی نام «سپیدرود» به سال ۱۳۵۳ بازمی‌گردد، زمانی که این تیم فعالیت حرفه‌ای خود را آغاز کرد. دهه ۵۰ و ۶۰ دوران طلایی سپیدرود بود؛ دورانی که آن‌ها نه تنها در لیگ تخت جمشید و جام‌های کشوری مدعی بودند، بلکه به عنوان نماینده ایران در تورنمنت‌های بین‌المللی نیز می‌درخشیدند. صعود حماسی و دراماتیک این تیم به لیگ برتر در سال ۱۳۹۶، پس از سال‌ها انتظار، یکی از شیرین‌ترین خاطرات جمعی مردم رشت است که خیابان‌های شهر را تا صبح غرق در جشن و پایکوبی کرد.

بزرگترین و خاص‌ترین افتخار سپیدرود، قهرمانی در «جام آقاخان» بنگلادش در سال ۱۳۵۶ است؛ سپیدرود اولین و تنها تیم ایرانی است که فاتح این جام معتبر آسیایی شده است. علاوه بر این، نایب قهرمانی در لیگ آزادگان و صعود به لیگ برتر خلیج فارس در فصل ۹۶-۱۳۹۵، قهرمانی‌های متعدد در لیگ استان گیلان و جام حذفی گیلان، و حضور قدرتمند در لیگ‌های سطح اول ایران در دهه‌های گذشته، از جمله افتخارات ارتش سرخ گیلان محسوب می‌شود.

خانه نوستالژیک و مخوف سپیدرود، «ورزشگاه دکتر عضدی» در قلب شهر رشت است که به خاطر نزدیکی سکوها به زمین و فریادهای کرکننده هواداران، برای هر حریفی جهنم بود. در سال‌های اخیر، بازی‌های بزرگ این تیم به «ورزشگاه سردار جنگل» منتقل شده است؛ استادیومی در حومه شهر با گنجایش بیشتر که در روزهای بازی سپیدرود، یکپارچه سرخ‌پوش می‌شود. چمن مصنوعی عضدی و چمن طبیعی سردار جنگل، هر دو شاهد اشک‌ها و لبخندهای هزاران عاشق سپیدرود بوده‌اند.

دربی گیلان یا «ال‌گیلانو» بین سپیدرود رشت و ملوان بندرانزلی، یکی از حساس‌ترین، قدیمی‌ترین و پرتماشاگرترین شهرآوردهای فوتبال ایران است. این نبرد فراتر از فوتبال، تقابل دو فرهنگ و دو شهر بزرگ شمال کشور است. روز بازی، استان گیلان به دو نیمه سرخ و سفید تقسیم می‌شود و کری‌خوانی‌ها به اوج خود می‌رسد. پیروزی در ال‌گیلانو برای هواداران سپیدرود، ارزشی برابر با قهرمانی در لیگ دارد.

تاریخ سپیدرود پر است از ستارگانی که با غیرت برای پیراهن سرخ جنگیدند. «سهیل حق‌شناس»، کاپیتان ابدی و گلزن افسانه‌ای که نماد وفاداری به باشگاه است. «حمیدرضا منصوری» بهترین گلزن تاریخ باشگاه، «حسین کعبی» که در دوران احیای سپیدرود نقشی کلیدی داشت، «محمدضا مهدوی» کاپیتان باتجربه، و ستارگان قدیمی‌تری چون «جاوید جهانگیری» و «امید هرندی» که نامشان در تالار مشاهیر باشگاه جاودانه شده است.

هواداران سپیدرود یا همان «تیفوسی‌های رشت»، در فوتبال ایران زبانزد هستند. شعار معروف «ای سپیدرود، ای خروشانی آب...» و سرودهای حماسی آن‌ها که با لهجه شیرین گیلکی خوانده می‌شود، مو بر تن هر شنونده‌ای سیخ می‌کند. آن‌ها در سرما و گرما، در لیگ برتر یا دسته دو، تیمشان را تنها نمی‌گذارند و رکورددار حضور تماشاگر در سطوح پایین‌تر فوتبال ایران هستند.

۱. سپیدرود اولین تیم شهرستانی ایران است که قهرمان یک تورنمنت رسمی بین‌المللی (جام آقاخان) شد. ۲. نماد باشگاه، ماهی است که اشاره به اکوسیستم غنی رودخانه سفیدرود دارد. ۳. شعار معروف هواداران «گر سپیدرود بخشکد، ماهی‌ها می‌میرند» نشان‌دهنده وابستگی حیاتی هواداران به تیم است. ۴. این تیم در سال‌های ابتدایی با نام «سلامت بخش» در مسابقات کشتی و وزنه‌برداری هم فعالیت داشت. ۵. سپیدرود برخلاف بسیاری از تیم‌های نفتی و صنعتی، همواره متکی به حمایت‌های مردمی و بخش خصوصی بوده است.