شیرین فراز کرمانشاه

شیرین فراز کرمانشاه، نامی که برای فوتبال‌دوستان غرب کشور یادآور یک رویای شیرین اما کوتاه است. این باشگاه اولین و آخرین نماینده استان کرمانشاه در تاریخ لیگ برتر خلیج فارس بود که همچون شهابی در آسمان فوتبال ایران درخشید و خیلی زود خاموش شد. شیرین فراز که با خرید امتیاز تیم ریشه‌دار «عقاب تهران» متولد شد، نماد ظهور فوتبال در دیار پهلوانان و سرزمین کوه بیستون بود؛ تیمی که قرار بود عشق لیلی و مجنون یا شیرین و فرهاد را در زمین چمن بازسازی کند، اما سرنوشتش بیشتر به یک تراژدی شبیه شد.

در سال ۱۳۸۵ (۲۰۰۶ میلادی)، فرمان کریمی، مدیرعامل باشگاه، با خرید امتیاز تیم قدیمی عقاب تهران، باشگاه شیرین فراز را تأسیس کرد. آن‌ها با سرمربیگری «فراز کمالوند» جوان، فصل رویایی را در لیگ آزادگان پشت سر گذاشتند. اوج کار آن‌ها در مرحله پلی‌آف بود؛ جایی که در نبردی حیثیتی و فراموش‌نشدنی، تیم بزرگ تراکتورسازی تبریز را شکست دادند و با اقتدار به لیگ برتر صعود کردند. آن روز، کرمانشاه غرق در شادی بود و طاق بستان شاهد پایکوبی هزاران هوادار بود.

فصل ۸۷-۱۳۸۶، اولین و آخرین حضور شیرین فراز در لیگ برتر بود. آن‌ها لیگ را بد شروع نکردند اما حواشی مدیریتی، تغییرات پی‌درپی روی نیمکت و عدم تجربه کافی، تیم را وارد بحران کرد. حضور مربیانی مثل «میودراگ یشیچ» صربستانی و محمود فکری هم نتوانست مانع سقوط آن‌ها شود. شیرین فراز در نهایت با قرار گرفتن در قعر جدول و به عنوان تیم آخر، با سطح اول فوتبال ایران وداع کرد.

پس از سقوط، دوران افول آغاز شد. در سال ۱۳۹۱، نام تیم به «راهیان کرمانشاه» تغییر یافت تا شاید روح تازه‌ای در کالبد باشگاه دمیده شود. راهیان چند فصلی در لیگ آزادگان دوام آورد اما در نهایت به لیگ دسته دو سقوط کرد و پس از جنجال‌های فراوان حقوقی و مدیریتی، عملاً از نقشه فوتبال حرفه‌ای محو شد. پرونده شکایت آن‌ها از فدراسیون فوتبال برای بازگشت به لیگ یک، سال‌ها در دادگاه‌ها باز بود.

خانه شیرین فراز، ورزشگاه آزادی کرمانشاه در بلوار طاق‌بستان بود. ورزشگاهی با ظرفیت حدود ۷ تا ۱۰ هزار نفر که در روزهای لیگ برتر، جای سوزن انداختن نداشت. اگرچه امکانات آن در حد استانداردهای بین‌المللی نبود، اما شور هواداران کردزبان، فضایی سنگین برای رقبا ایجاد می‌کرد.

متین بیگدلی (آقای گل و ستاره صعود)، محمد نصرتی (نه آن نصرتی معروف، بلکه بازیکنی هم‌نام)، ارشاد یوسفی (دروازه‌بان)، روح‌الله عطایی، مجتبی انصافی و ایوان دراگویچ (مدافع خارجی) از جمله بازیکنانی بودند که پیراهن این تیم را پوشیدند.

فراز کمالوند (معمار صعود)، محمود فکری، میودراگ یشیچ (سرمربی سابق پارتیزان بلگراد و پگاه)، شهرام شکری و اصغر شرفی از مربیانی بودند که روی نیمکت لرزان این تیم نشستند.

شیرین فراز کرمانشاه اولین تیمی از غرب ایران بود که سابقه حضور در فرمت جدید لیگ برتر (خلیج فارس) را پیدا کرد.

پیروزی در پلی‌آف مقابل تراکتورسازی تبریز در سال ۸۶، یکی از شگفتی‌های بزرگ آن زمان بود، چرا که تراکتور با هواداران میلیونی خود شانس اول صعود محسوب می‌شد.

میودراگ یشیچ، سرمربی صربستانی، با قراردادی نسبتاً گران‌قیمت به کرمانشاه آمد اما نتایج ضعیفی گرفت و خیلی زود جدا شد.

مالک باشگاه، فرمان کریمی، در مقطعی به دلیل مشکلات مالی و مدیریتی بازداشت شد که ضربه بزرگی به تیم زد.

پس از تغییر نام به «راهیان»، این تیم مدعی بود که فدراسیون فوتبال به ناحق آن‌ها را به دسته پایین‌تر فرستاده و حتی حکمی از دیوان عدالت اداری برای بازگشت به لیگ یک گرفتند که هرگز به طور کامل اجرا نشد.

میراث شیرین فراز، اثبات پتانسیل بالای فوتبال در استان کرمانشاه بود. آن‌ها نشان دادند که اگر مدیریت صحیحی وجود داشته باشد، کرمانشاه می‌تواند قطب جدیدی در فوتبال ایران باشد.

رنگ اصلی تیم معمولاً سفید یا زرد و گاهی قرمز بود که نمادی از رنگ‌های محلی یا اسپانسرینگ محسوب می‌شد.

هواداران پرشور کرمانشاهی که با زبان کردی و شعارهای حماسی از تیم حمایت می‌کردند، یکی از جذابیت‌های لیگ هفتم بودند.

در حال حاضر (سال ۲۰۲۵)، تیمی با نام شیرین فراز یا راهیان در سطوح بالای فوتبال ایران فعالیت ندارد و تنها بعثت کرمانشاه در رده‌های پایین‌تر نام استان را زنده نگه داشته است.

در زمان حضور در لیگ یک، رقابت سختی با تیم‌هایی مثل تراکتورسازی و پگاه گیلان داشتند.