روز ۱۷ ربیعالاول در تقویم اسلامی روزی منحصر به فرد است. در این روز، دو شخصیت بینظیر که یکی دین اسلام را آورد (پیامبر اکرم ص) و دیگری آن را از تحریف نجات داد و تبیین کرد (امام صادق ع)، دیده به جهان گشودند. این روز، اوج جشنهای ماه ربیع است و نماد پیوند ناگسستنی نبوت و امامت است. برای شیعیان، این روز فرصتی است تا هم قدردان نعمت اسلام باشند و هم شکرگزار نعمت ولایت و مذهب جعفری.
این روز، یکی از چهار روزی است که روزه گرفتن در آن فضیلت بسیار دارد و ثواب یک سال روزه را برای آن نوشتهاند. غسل، زیارت پیامبر (ص) و امیرالمومنین (ع)، نماز عید (دو رکعت)، صدقه دادن و اطعام مومنین و شاد کردن دلها از اعمال مؤکد این روز است. برگزاری جشن و سرور و پوشیدن لباس پاکیزه نیز تعظیم شعائر الهی است.
تقارن این دو میلاد، پیامی برای وحدت دارد. امام صادق (ع) خود منادی وحدت بودند و با پیشوایان اهل سنت روابط علمی و اخلاقی داشتند. جشن ۱۷ ربیع باید جشنی باشد که در آن اخلاق نبوی و علم صادقی ترویج شود؛ اخلاقی که جذبکننده است و علمی که بصیرتافزاست.
