کودکان و نوجوانان آسیبپذیرترین قشر جامعه در برابر بلایای طبیعی هستند. از سوی دیگر، مدارس پرتراکمترین اماکن عمومی محسوب میشوند. تمرکز بر آموزش زلزله در مدارس در روز ۵ دی (سالگرد زلزله بم)، اقدامی استراتژیک برای کاهش تلفات احتمالی در آینده است. دانشآموزان آموزشدیده میتوانند سفیران ایمنی در خانوادههای خود نیز باشند.
مانورهای زلزله در مدارس نباید نمایشی باشند. هدف از مانور، ایجاد واکنش شرطی در مغز کودکان است تا در لحظه وقوع حادثه، بدون اتلاف وقت برای فکر کردن، به صورت خودکار پناه بگیرند. تکرار و تمرین در شرایط مختلف (زنگ تفریح، سر کلاس، حیاط) کلید موفقیت این مانورهاست.
بسیاری از مدارس نوساز، از نظر اسکلت و سازه مقاوم هستند، اما خطرات ناشی از اجزای غیرسازهای نادیده گرفته میشود. سقوط مهتابیها، شکستن شیشههای بدون برچسب ایمنی، و واژگونی کمدهای بلند، خطراتی هستند که با هزینهای اندک قابل پیشگیریاند و باید در اولویت مدیران قرار گیرند.
طرح ملی دادرس که با همکاری هلال احمر و آموزش و پرورش اجرا میشود، به دنبال تربیت تیمهای امدادی از میان دانشآموزان است. این طرح با آموزش پناهگیری، خروج ایمن، و کمکهای اولیه، تابآوری مدارس را به شدت افزایش میدهد و باید مورد حمایت جدی قرار گیرد.
آموزش زلزله نباید منجر به ایجاد وحشت و اضطراب دائمی در کودکان شود. رویکرد آموزشی باید مبتنی بر توانمندسازی و بازی باشد. وقتی کودک احساس کند که «میداند چه کاری باید انجام دهد»، ترس او به اعتماد به نفس تبدیل میشود. نقش مشاوران مدارس در این زمینه بسیار پررنگ است.
