حضرت احمد بن موسی (ع)، معروف به شاهچراغ، پسر ارشد امام موسی کاظم (ع) است. ایشان به دلیل فضائل اخلاقی، پارسایی و عبادت، جایگاه ویژهای نزد پدر داشتند. نکته مهم در زندگی ایشان، عدم ادعای امامت پس از پدر و دعوت مردم به سوی امام رضا (ع) است که نشاندهنده اوج بصیرت و ولایتمداری ایشان میباشد.
پس از شهادت امام کاظم (ع)، بسیاری از شیعیان گمان میکردند که احمد بن موسی (ع) امام بعدی است و برای بیعت نزد ایشان رفتند. اما ایشان با خطبهای فصیح فرمودند: «گردن من در گرو بیعت برادرم علی بن موسی الرضا است». ایشان با این اقدام هوشمندانه، از انحراف در مسیر امامت جلوگیری کردند و لقب «امین ولایت» را گرفتند.
زمانی که خبر ولایتعهدی امام رضا (ع) به مدینه رسید، حضرت شاهچراغ به همراه کاروانی عظیم از بنیهاشم راهی ایران شدند. اما مأمون که از تجمع علویان وحشت داشت، دستور مقابله با آنان را صادر کرد. در نزدیکی شیراز جنگی سخت درگرفت و ایشان پس از رشادتهای فراوان به شهادت رسیدند.
تا قرنها محل دفن ایشان مخفی بود. در زمان اتابکان فارس، نوری از تپهای گلی دیده میشد. وقتی شکافتند، جسد سالمی را یافتند که انگشتری با نقش «العزة لله احمد بن موسی» در دست داشت. به دلیل آن نور که مانند چراغی میدرخشید، ایشان را «شاهچراغ» نامیدند.
وجود بارگاه ملکوتی حضرت شاهچراغ در شیراز، پس از مشهد و قم، سومین پایگاه مهم مذهبی ایران است. رهبر معظم انقلاب این لقب را به آستان مقدس ایشان اعطا کردند که نشاندهنده اهمیت معنوی و فرهنگی این مکان مقدس در کشور است.
