داستان کوتاه اثر پروانه‌ای مهربانی و زنجیره خوبی‌ها 1404

مردی در صف نانوایی، پول نان پیرزنی را حساب کرد که کیفش را جا گذاشته بود. پیرزن با خوشحالی به خانه رفت و با لبخند برای نوه‌اش قصه گفت. نوه با انرژی به مدرسه رفت و نقاشی زیبایی کشید و به معلم خسته‌اش داد. معلم آن روز با حوصله بیشتری درس داد و جرقه‌ای در ذهن یک دانش‌آموز زد که سال‌ها بعد مخترع بزرگی شد. همه چیز از یک نان ساده شروع شد.

راننده تاکسی بقیه پول مسافر را بخشید و گفت روزت پربرکت. مسافر که مدیر یک شرکت بود، با حال خوب وارد جلسه شد و اشتباه کارمندش را بخشید. کارمند با آسودگی به خانه رفت و با همسرش مهربان‌تر بود. آن شب خانه آن‌ها آرام‌ترین شب سال را گذراند.

دختری کوچک گل سرش را به دوست غمگینش هدیه داد. دوستش خندید و در راه خانه به گربه‌ای گرسنه غذا داد. پیرمردی که این صحنه را دید، یاد جوانی‌اش افتاد و به پسرش که سال‌ها با او قهر بود زنگ زد. آشتی آن‌ها، اثر همان گل سر کوچک بود.

در روز بارانی، پسری چترش را روی سر دستفروش گرفت. دستفروش که خیس نشده بود، توانست بساطش را حفظ کند و شب برای دخترش دارو بخرد. دختر شفا یافت و بزرگ شد و پرستاری دلسوز شد که جان صدها نفر را نجات داد. باران مهربانی متوقف نمی‌شود.

زنی در اتوبوس جای خود را به مادری با بچه شیرخوار داد. مادر توانست استراحت کند و با آرامش بیشتری فرزندش را تربیت کند. آن کودک بزرگ شد و کتابی نوشت درباره احترام، که هزاران نفر را تحت تأثیر قرار داد.

یک لبخند ساده به رفتگر محله، باعث شد او با انرژی بیشتری خیابان را جارو کند. خیابان تمیز، حس خوب به عابران داد. عابران با ادب بیشتری رانندگی کردند و آن روز تصادفی در آن خیابان رخ نداد.

استادی که به دانشجویش فرصت جبران داد، باعث شد دانشجو ناامید نشود. دانشجو بعدها شرکتی تاسیس کرد و صدها نفر را مشغول به کار کرد تا سفره خانواده‌هایشان رنگین شود.

پسری که به پیرزن همسایه در حمل خریدها کمک کرد، دعای خیر پیرزن را شنید. آن دعا اعتماد به نفسی به پسر داد تا در مصاحبه کاری قبول شود و سرنوشت خانواده‌اش را تغییر دهد.

مهربانی مثل انداختن سنگ در برکه است. موج‌هایش تا بی‌نهایت می‌روند. یک سلام گرم شما شاید مانع یک تصمیم تلخ در ذهن دیگری شود.

شخصی که یک نهال کاشت و رفت، نمی‌دانست سال‌ها بعد سایه آن درخت، جان مسافری را از گرمازدگی نجات می‌دهد. مهربانی تاریخ انقضا ندارد.

آورده‌اند که روزی پادشاهی سنگی را در راه نهاد. مردم می‌گذشتند و غر می‌زدند. تا اینکه کشاورزی خسته، بار از دوش نهاد و سنگ را کنار کشید. زیر سنگ کیسه‌ای زر بود و نامه‌ای که: این پاداش کسی است که مانع را از راه دیگران بردارد.

گویند مردی خار از پای سگی درآورد. سال‌ها بعد در بیابان گم شد. همان سگ که با کاروانی همراه بود، بوی مرد را شنید و پارس کرد تا کاروانیان مرد را یافتند و نجات دادند. نیکی دهد به باد، که نیکی دهد به یاد.

اثر پروانه‌ای یعنی بال زدن مهربانی تو در اینجا، طوفانی از عشق در آن سوی جهان به پا می‌کند.

هیچ مهربانی کوچکی هدر نمی‌رود، حتی اگر یک لبخند به غریبه باشد.

جهان بازتاب رفتار ماست؛ نیکی کن تا نیکی ببینی.

زنجیره مهربانی را قطع نکن، شاید نفر بعدی به شدت محتاج همان ذره محبت باشد.

تو آغازگر باش، پایانش را خدا می‌چیند.