یادبود فروغ فرخزاد و مستند خانه سیاه است 1404

دنیا زشتی کم نداشت، اگر آدمی بر آن نمی‌افزود، دنیا زیباتر می‌شد. (یادبود نگاه انسانی فروغ فرخزاد)

فروغ در «خانه سیاه است» ثابت کرد که حتی در میان درد و جذام، می‌توان خدا را در چشم‌های منتظر دید.

سینمای فروغ، سینمای اشک و ترحم نبود؛ سینمای شرافت و ستایش زندگی در تاریک‌ترین نقاط بود.

او رفت تا سیاهی را نشان دهد، اما نور را به جذام‌خانه برد. یادش گرامی.

«خانه سیاه است» مرثیه‌ای برای رنج نیست، سرودی برای کرامت انسان است که هرگز نمی‌میرد.

فروغ فرخزاد با دوربینش، دیوارهای جذام‌خانه باباباغی را فرو ریخت و ما را با حقیقت رنج روبرو کرد.

زیبایی نگاه فروغ آنجا بود که در میان زخم‌ها، به دنبال گل لبخند می‌گشت و آن را یافت.

هنر یعنی تبدیل رنج به آگاهی. و این کاری بود که فروغ با ساخت شاهکارش انجام داد.

به یاد زنی که نترسید، نزدیک شد، لمس کرد و مادری کرد برای کودکانی که جهان طردشان کرده بود.

این مستند، وصیت‌نامه تصویری فروغ برای انسانیت است: زشتی را پاک کنیم، نه انسان را.

یاد آر نام من، که در این وادی رنج، سرودی از امید خواندم.

جذام بر تن است، نه بر جان. جان را دریابید.

خداوند در هیچ کجا نیست، مگر در میان همین دلهای شکسته و تنهای رنجور.

آینه را پاک کن، تا خودت را در چهره پر درد برادرت ببینی. این پیام خانه سیاه است.

چه کسی می‌گوید خانه سیاه است؟ تا زمانی که عشق هست، هیچ خانه‌ای سیاه نیست.

فروغ با «خانه سیاه است» تعریف مستند اجتماعی را در ایران تغییر داد؛ تلفیقی از شعر و واقعیت عریان.

نگاه شاعرانه فروغ به بیماری جذام، به ما آموخت که زشتی در نگاه ماست، نه در چهره بیمار.

او با به فرزندی پذیرفتن حسین منصوری از دل جذام‌خانه، ثابت کرد که هنرش از جنس عمل بود، نه شعار.

این فیلم فریادی علیه بی‌توجهی جامعه و مسئولین وقت به وضعیت دردمندان بود.

میراث فروغ تنها شعرش نیست، بلکه نگاه انسانی و بی‌واسطه او به دردهای اجتماعی است.

اشک‌های فروغ پشت دوربین، بارانی شد که غبار فراموشی را از چهره جذامیان شست.

امروز روز یادآوری آن نگاه مهربان است که از دریچه دوربین، بوسه بر زخم‌ها زد.

کاش همه ما چون فروغ، جرات نگریستن به حقیقت تلخ و تلاش برای شیرین کردنش را داشتیم.

خانه سیاه نیست، اگر چراغ همدلی را روشن کنیم. روحت شاد بانوی شعر و سینما.

قلب فروغ برای کسانی می‌تپید که جامعه آن‌ها را از یاد برده بود. یادش جاویدان.

خانه سیاه است، اگر عشق نباشد.

فروغ؛ صدای بی‌‌صدایان.

شعر، سینما، انسانیت.

یادبود شاهکار مستند ایران.

نگاهی که زشتی را شست.