غلامرضا تختی؛ فراتر از یک قهرمان
غلامرضا تختی مشهور به «جهان پهلوان»، تنها به خاطر مدالهای طلا و نقره المپیک و جهانیاش شناخته نمیشود. آنچه او را در تاریخ ایران جاودانه کرد، منش پهلوانی، مردمداری و ادب مثالزدنی او بود. او در زلزله بوئینزهرا و کمک به نیازمندان، ثابت کرد که قهرمان واقعی کسی است که در کنار مردمش باشد.
معمای مرگ و جاودانگی نام
درگذشت ناگهانی تختی در هتل آتلانتیک تهران در ۱۷ دی ماه، شوک بزرگی به جامعه ایران وارد کرد. فارغ از چگونگی مرگ، واکنش مردم و تشییع جنازه باشکوه او نشان داد که تختی جایگاهی فراتر از یک ورزشکار دارد. او نماد اعتراض خاموش مردم به ظلم و نماد پناهگاه مستضعفان بود.
میراث اخلاقی تختی
تختی در مسابقات جهانی، وقتی فهمید پای حریفش الکساندر مدوید آسیب دیده، هرگز به پای مصدوم او حمله نکرد. این حرکت جوانمردانه و صدها رفتار مشابه، او را به الگوی اخلاق ورزشی تبدیل کرد. روز ۱۷ دی فرصتی برای بازخوانی این درسهای اخلاقی برای نسل جدید ورزشکاران است.
تختی و فرهنگ پهلوانی
در فرهنگ ایرانی، پهلوان با قهرمان تفاوت دارد. قهرمان زور بازو دارد، اما پهلوان زورِ گذشت و ایثار دارد. تختی احیاگر سنتهای اصیل پهلوانی و زورخانهای در دوران مدرن بود. او نشان داد که میتوان کت و شلوار پوشید اما مرام پوریای ولی را داشت.
آرامگاه ابن بابویه
مزار جهان پهلوان تختی در قبرستان ابن بابویه شهر ری، هر ساله در ۱۷ دی ماه میزبان هزاران عاشق و دلداه است که برای ادای احترام به این اسطوره جمع میشوند. این تجمع سالانه نشاندهنده زنده بودن یاد او در حافظه تاریخی ملت ایران است.