افطاری دادن یکی از مستحبات مؤکد در دین مبین اسلام است که روایات فراوانی در فضیلت آن وارد شده است. پیامبر اکرم (ص) میفرمایند کسی که مؤمن روزهداری را افطار دهد، پاداشی برابر با آزاد کردن یک بنده دارد و گناهان گذشتهاش آمرزیده میشود. این عمل نه تنها یک کار خیر اجتماعی، بلکه عبادتی است که باعث افزایش رزق، دفع بلا و ایجاد الفت و برادری میان مسلمانان میگردد. ماه رمضان فرصتی طلایی برای کسب این ثواب عظیم است.
امام حسن مجتبی (ع) به عنوان کریم اهل بیت شناخته میشوند. ایشان در طول زندگی پربرکتشان بارها اموال خود را با فقرا تقسیم کردند و سفرههای اطعام ایشان زبانزد خاص و عام بود. تقارن نیمه ماه رمضان، سالروز ولادت ایشان، با سنت افطاری دادن، پیامی روشن دارد: پیروی از مکتب اهل بیت با سخاوت و بخشندگی محقق میشود. بانیان افطاری در واقع احیاگران سنت حسنی هستند.
سفرههای افطاری کارکردهای اجتماعی مهمی دارند. این مجالس باعث میشود صله رحم به جا آورده شود، فقرا و اغنیا در کنار یکدیگر بنشینند و فاصله طبقاتی رنگ ببازد. اطعام ایتام و نیازمندان در قالب افطاری، از زیباترین جلوههای همبستگی اجتماعی در جامعه اسلامی ایران است. تقدیر از بانیان این مراسم، تشویق به گسترش فرهنگ خیرخواهی و نوعدوستی است.
در فرهنگ ایرانی-اسلامی، میزبانی آداب خاصی دارد. گشادهرویی، اکرام مهمان، رعایت سادگی و پرهیز از اسراف از جمله این آداب است. بانیان افطار باید توجه داشته باشند که هدف اصلی کسب رضایت خداوند است، لذا باید از تجملگرایی و چشم و همچشمی دوری کنند. سادهترین افطاریها اگر با نیت خالص باشد، بالاترین اجر را نزد پروردگار دارد.
مساجد، حسینیهها و خیریهها در ماه رمضان با کمک بانیان خیر اداره میشوند. این افراد با تامین هزینههای افطاری، امکان بهرهمندی همگان از برکات این ماه را فراهم میکنند. نقش بانیان تنها مالی نیست، بلکه آنها مروجان فرهنگ دینی و حامیان شعائر الهی هستند. دعای خیر روزهداران همواره بدرقه راه زندگی و کسب و کار این عزیزان است.
