درس تربیت بدنی در مدارس تنها یک ساعت تفریح نیست، بلکه زیربنای سلامت جامعه آینده است. معلمان ورزش با آموزش اصول صحیح حرکتی، اصلاح ناهنجاریهای قامتی و ترویج فرهنگ تحرک، از بروز بسیاری از بیماریهای مزمن در بزرگسالی جلوگیری میکنند. در نظام آموزشی ایران، معلم ورزش نقش کلیدی در ایجاد شور و نشاط تحصیلی دارد و اغلب محبوبترین چهره مدرسه برای دانشآموزان است.
بسیاری از قهرمانان ملی و مدالآوران المپیک، نخستین بار توسط معلمان ورزش دلسوز در مدارس کشف شدهاند. این مربیان با تیزبینی، استعدادهای نهفته را شناسایی کرده و مسیر حرفهای دانشآموزان را هموار میکنند. علاوه بر این، زمین ورزش مدرسه بهترین مکان برای آموزش اخلاق پهلوانی، احترام به قانون، و پذیرش شکست و پیروزی است که معلم ورزش راهبر اصلی این آموزشهاست.
مدیریت کلاس در فضای باز، کنترل هیجانات دانشآموزان، و مسئولیت حفظ ایمنی آنها، شغل معلم ورزش را به یکی از پرچالشترین مشاغل آموزشی تبدیل کرده است. آنها باید با کمترین امکانات، بیشترین بهرهوری را داشته باشند و انگیزه ورزش را در دل بچهها زنده نگه دارند. روز مربی بهانهای است برای دیده شدن این زحمات خاموش اما حیاتی.
رابطه معلم ورزش با دانشآموزان معمولاً صمیمانهتر و غیررسمیتر از سایر دبیران است. این نزدیکی باعث میشود معلم ورزش به عنوان سنگ صبور و مشاور امین دانشآموزان عمل کند. ایجاد اعتماد به نفس در دانشآموزان خجالتی یا کمتحرک و تشویق آنها به مشارکت گروهی، از هنرهای یک معلم تربیت بدنی موفق است.
نهم آبان ماه که مصادف با روز جهانی مربی است، فرصت مغتنمی است تا مدیران، والدین و دانشآموزان از تلاشهای معلمان تربیت بدنی قدردانی کنند. یک پیام تشکر ساده، یک نقاشی از سوی دانشآموزان ابتدایی، یا برگزاری یک مراسم کوچک در صف صبحگاه، میتواند خستگی سالها تلاش را از تن این عزیزان به در کند.
