شعر خداحافظی با شب‌های احیا و مناجات 1404

افسوس که ایام شریف رمضان رفت / سی شب به میان آمد و مانندِ زمان رفت

صد حیف از این سفره که برچیده شد امشب / مأمنِ دلِ خسته و بی تاب و توان رفت

دیشب سرِ بازارِ ولا، عشق خریدیم / افسوس که سرمایه بازارِ جهان رفت

شب‌های مناجات و دعا، خدانگهدار / آن سوز و گدازِ سحر و اشکِ روان رفت

ما مانده و یک کوله تِهی، حسرتِ بسیار / فریاد که فرصت شد و این عمرِ گران رفت

یا رب تو نگیر از دلِ ما یادِ سحر را / هرچند که مهمانیِ محبوبِ نهان رفت

امضایِ ملائک به رویِ نامه ما خورد / خوشبخت کسی بود که با خطِ امان رفت

با گریه نوشتیم به دل، نامِ علی را / نامی که به دادِ دلِ هر پیر و جوان رفت

ای کاش که سالِ دگر، باز ببینیم / این ماه که چون تیر، زِ چله به کمان رفت

وداع می‌کنم ای شب‌های قدر، اما / دل در گروِ صاحبِ این عصر و زمان رفت

خداحافظ شب‌های الغوث و قرآن / خداحافظ ای دیده‌های پشیمان

خداحافظ ای گریه‌های شبانه / خداحافظ ای ربّ عفو و غفران

***

سحر شد و من ماندم و حسرت دل / که کشتی عمرم نشسته به گل

شب قدر رفت و ندیدم رخت را / امان از دل غافل و بی حاصل

***

الهی به این سفره که جمع گشت / به آن ساعاتی که با اشک گذشت

مقدر نما سالِ ما را ظهور / که عالم ز هجران او گشته دشت

***

شب بیست و سوم، شبِ آخر است / نگاهی بکن، حالِ ما مضطر است

اگر چه بدم، آمدم در زنم / که امیدِ من، ساقیِ کوثر است

خداحافظ ای، سیاهیِ و پرچم / خداحافظ ای، شبِ غصه و غم

خداحافظ ای، روضه‌ی شیرِ خدا / خداحافظ ای، ناله‌ی اهلِ حرم

تمام شد شب‌هایِ حیدر / تمام شد روضه‌ی مادر

چه زود رفت این فرصتِ ناب / بماندیم ما، تشنه‌ی آب

خدایا، خدایا، ببخشا گناهم / که جز تو، نباشد کسی تکیه گاهم

وداع ای ابوحمزه و افتتاح / وداع ای همه نور و فوز و فلاح

دلم تنگِ ذکرِ علی می‌شود / دلم تنگِ صحن و سِرا می‌شود

اگر زنده بودم سالِ دگر / بیایم دوباره با چشمِ تر

ولی گر اجل، مهلتم را گرفت / تو یادم کن ای، منجیِ منتظَر

شب‌های قدر تمام شد / و ما دوباره به زمین بازگشتیم / از آسمانی که در دسترس بود / چقدر ستاره چیدیم؟ / چقدر ماه را در آغوش گرفتیم؟ / خداحافظ ای نردبان‌های نامرئی / خداحافظ ای سکوتِ پرهیاهویِ سحر / دلم برای «بک یا الله» تنگ می‌شود / برای لرزشِ شانه‌ها / برای خیسیِ گونه‌ها / خداحافظ ای شب‌های بیداری / کاش بیدار بمانیم / تمامِ سال را / تا طلوعِ خورشیدِ موعود...

سحرگاهان که شبنم می‌چکید از چشمِ بیداران / وداع کردیم با ماهِ خدا، با جمعِ یاران

چه شب‌هایی که نورِ حق، تجلی در دلِ ما داشت / چه سُکرآور شرابی بود، در کامِ خماران

دریغا سفره‌ای گسترده بود و ما نخوردیمش / کنون برچیده شد این خوان، زِ پیشِ روزه داران

اگر حک شد به پیشانی، نشانِ بندگی امشب / مبارک باد این طغرا، به جمعِ رستگاران

خدایا گرچه پایان یافت، ایامِ ضیافت‌ها / ولی بگشا درِ رحمت، به رویِ شرمساران

شبِ قدر است و تقدیرِ من و تو، بسته شد یارا / خوشا آن کس که نامش هست، در خیلِ سواران

رفت شب قدر و ما خواب ماندیم / در حسرت یک جام شراب ماندیم

خداحافظ ای بهترین شب سال / ما منتظر احسن الحال ماندیم

الوداع ای جوشن و مجیر / الوداع ای ناله‌های شبگیر

تمام شد فرصتِ آشتی / چه کاشتی و چه برداشتی؟

شب قدر رفت و دلتنگیم / با نفسِ کافر می‌جنگیم