شوخی با صبح زود بیدار شدن و ترافیک مهرماه 1405

وضعیت من ساعت ۶ صبح اول مهر: جسمم بیدار شده ولی روحم هنوز زیر پتو داره خواب می‌بینه.

آلارم گوشی اول مهر، منفورترین صدای جهان شناخته شد. حتی از صدای مته همسایه هم بدتره!

اون لحظه‌ای که ساعت زنگ می‌خوره و می‌فهمی دیگه تابستون نیست، یه شکست عشقی محسوب میشه.

خداحافظ بیداری تا ۴ صبح، سلام بیداری ساعت ۶ صبح. تنظیمات کارخانه با موفقیت اعمال شد.

چالش جدید: چطوری در حالت خواب‌آلودگی جوراب بپوشیم و لقمه بخوریم همزمان؟

به نظرم باید ساعت اول مدارس رو بذارن «زنگ چرت زدن» تا همه لود بشن بعد درس شروع بشه.

قیافه بچه‌ها توی سرویس مدرسه ساعت ۷ صبح: ترکیبی از زامبی‌های واکینگ دد و خرس‌های قطبی در خواب زمستانی.

من هنوز بدنم به ساعت خواب تابستون عادت داره، الان صبحونه می‌خورم ولی مغزم فکر می‌کنه شام دیشبه.

تنها انگیزه بیدار شدن صبح زود، دیدن رفقاست وگرنه علم که فرار نمی‌کنه!

سخت‌ترین کار دنیا کار در معدن نیست، جدا شدن از رختخواب گرم تو صبح سرد پاییزه.

اول مهر، روز جهانی «قفل شدن تهران» و «دیر رسیدن همگانی» مبارک!

توی ترافیک مهرماه می‌تونی یه زبان جدید یاد بگیری، ازدواج کنی و پیر بشی تا برسی به مقصد.

فاصله خونه تا مدرسه ۱۰ دقیقه‌س، ولی توی مهرماه تبدیل میشه به سفر دور دنیا در ۸۰ دقیقه.

راننده‌ها توی ترافیک اول مهر دو دسته‌ن: اونایی که بوق می‌زنن و اونایی که تسلیم سرنوشت شدن و تخمه می‌شکنن.

یه جوری خیابونا شلوغه انگار همه ماشین‌ها با هم قرار گذاشتن بیان بیرون هواخوری.

ترافیک مهرماه نشون میده که جمعیت ایران ۸۰ میلیون نفر نیست، ۸۰۰ میلیون نفره!

تنها جایی که پراید و پورشه با هم برابرن، پشت چراغ قرمزهای طولانی اول مهره.

پلیس راهنمایی و رانندگی اول مهر: من کی‌ام؟ اینجا کجاست؟ چرا هیچکس تکون نمی‌خوره؟

پیشنهاد می‌کنم برای ترافیک مهرماه، توی ماشین‌ها تخت خواب تاشو نصب کنن.

رسیدن به محل کار و مدرسه در اول مهر، خودش یه عملیات غیرممکن تام کروزه.

مامان‌ها اول مهر: ساعت ۶ صبح با انرژی هسته‌ای بیدارن و داد می‌زنن «پاشو دیر شد!».

بچه‌ها اول مهر: «مامان میشه امروز نرم؟ قول میدم فردا دو برابر درس بخونم».

مکالمه تکراری صبح‌ها: +پاشو! -پنج دقیقه دیگه... (و این چرخه تا ابد ادامه دارد).

والدین عزیز، اون لبخند رضایت‌بخش شما وقتی بچه میره مدرسه، از دید ما پنهان نیست!

بچه کلاس اولی توی ترافیک: «بابا هنوز نرسیدیم؟» بابا: «نه پسرم، اینجا خونه جدیدمونه، بزرگراه همت!»

مامانم جوری اول مهر خوشحاله انگار خودش از دست من خلاص شده... صبر کن ببینم، واقعا خلاص شده!

توی ترافیک سرویس مدرسه، راننده داره اخبار گوش میده، بچه‌ها دارن جیغ می‌زنن، منم دارم سعی می‌کنم وصیت‌نامه‌م رو بنویسم.

صبحانه خوردن به زور مادر ساعت ۶ صبح: نبرد تن به تن با لقمه نون و پنیر که پایین نمیره.

کاش می‌شد مامان‌ها رو راضی کرد که مدرسه رفتن به صورت دورکاری هم قبوله.

قیافه پدرها پشت فرمون توی ترافیک اول مهر: سکوت سرشار از ناگفته‌هاست (و البته یه کم عصبانیت).

باز آمد بوی ماه مدرسه، بوی دود اگزوز، بوی کلاچ و ترمز...

پاییز پادشاه فصل‌هاست، البته اگه ترافیک اول صبح و آلودگی هوا رو فاکتور بگیریم.

شعار جدید اول مهر: دیر رسیدن بهتر از هرگز نرسیدن است (چون راهی جز دیر رسیدن نیست).

علم بهتر است یا ثروت؟ قطعا هلیکوپتر شخصی برای فرار از ترافیک مهرماه!

مهرماه ثابت کرد که ظرفیت خیابون‌های ما مثل ظرفیت خواب ما محدوده، ولی ما اصرار داریم پرش کنیم.

خوشحالی یعنی مدرسه نزدیک خونه باشه و پیاده بری و به راننده‌های توی ترافیک نیشخند بزنی.

تنها راه حل ترافیک مهرماه اینه که مدارس رو شبانه کنن.

صبح اول مهر فهمیدم که انسان توانایی خوابیدن ایستاده در اتوبوس بی‌آرتی رو هم داره.

ما نسلی هستیم که توی ترافیک بزرگ شدیم، توی ترافیک درس خوندیم و احتمالا توی ترافیک پیر میشیم.

خدایا این ترافیک رو از ما نگیر، چون بهترین بهونه برای دیر رسیدنه!