دلنوشته گیرنده عضو در روز اهدای عضو 1405

فرشته نجات من، نمی‌شناسمت اما هر تپش قلبم، ذکر خیر توست. روزت مبارک.

من با نفس‌های تو زنده‌ام. قولی می‌دهم که امانت‌دار خوبی برای این هدیه گرانبها باشم.

تولدت دوباره من، مدیون پرواز توست. تا ابد مدیون تو و خانواده صبورت هستم.

ناشناس آشنا، تکه‌ای از تو در من زنده است و من به احترام این تکه، خوب زندگی خواهم کرد.

هر صبح که چشم باز می‌کنم، به یاد توام که چشمانت را بستی تا من ببینم. سپاس.

تو رفتی اما مهربانی‌ات در رگ‌های من جاری است. روحت شاد قهرمان من.

خانواده محترم اهداکننده، من فرزند معنوی شما هستم. دستانتان را می‌بوسم.

زندگی‌ام را به تو مدیونم. قول می‌دهم طوری زندگی کنم که روحت شاد باشد.

ایثار تو، معجزه زندگی من شد. نامت در قلبم حک شده است.

در روز جشن نفس، بیش از اینکه خوشحال باشم، بغض دارم؛ بغض سپاس و دلتنگی برای تو.

عهد می‌بندم با قلبی که دادی، جز عشق نورزم و جز نیکی نکارم.

این کلیه/کبد/قلب امانت توست در بدن من؛ قول می‌دهم مراقبش باشم.

زندگی دوباره‌ام را وقف کارهای خیر می‌کنم تا ثوابش به روح تو برسد.

قول می‌دهم هرگز فراموش نکنم که بهای زندگی من، اشک‌های خانواده تو بود.

من دو نفرم؛ خودم و تو. قول می‌دهم جای هر دویمان خوب زندگی کنم.

با هر نفسی که می‌کشم، برای آرامش روحت دعا می‌کنم. این عهد من است.

تو در من زنده‌ای، پس من حق ندارم ناامید شوم. به خاطر تو می‌جنگم.

امانت‌داری رسم مردانگی است؛ من پاسدار جانِ تو در جانِ خودم هستم.

قسم به نامت، که این زندگی هدیه گرفته را بیهوده هدر ندهم.

راهت را با مهربانی ادامه خواهم داد.

کاش می‌توانستم یک بار تو را ببینم و بگویم چقدر ممنونم.

گاهی فکر می‌کنم آیا لایق این همه بزرگی تو بودم؟ روحت شاد.

دردهایم تمام شد، اما درد فراق تو برای خانواده‌ات تازه شروع شد. شرمنده‌ام و سپاسگزار.

نمی‌دانم چه کسی هستی، اما می‌دانم از جنس نوری.

وقتی می‌خندم، یادم می‌آید که این خنده قیمت جان تو بود.

تولدم مبارک؟ نه، تولد ما مبارک. تو در من دوباره متولد شدی.

اشک‌های شوق من با اشک‌های غم خانواده‌ات آمیخته است.

تو رفتی تا من بمانم. چه معادله نابرابر و عاشقانه‌ای.

نامت را نمی‌دانم، اما «فرشته» صدایت می‌کنم.

هر تپش، یک تشکر؛ هر نفس، یک صلوات برای تو.