شعر کوتاه و دوبیتی شهادت امام علی (ع) برای بیو و کپشن 1404

زدند فرق علی را و آسمان لرزید / ستون دین خدا در دل جهان لرزید / نوای فزت و رب الکعبه چون برخاست / دل تمام یتیمان بی نشان لرزید.

به نماز بست قامت که نهد به عرش پا را / به خدا علی نبیند به نماز این جفا را / چه شد ای فلک که چیدی گل گلشن وفا را / که شکست دست گلچین، درِ باغ هل اتی را.

علی رفت و دنیا یتیم شد امشب / دل کعبه غرق در بیم شد امشب / صدای اذان می‌آید ولی / دگر نشنوی تو صدای علی.

امشب سر مهربان نخلی خم شد / در کیسه نان به جای خرما غم شد / در خانه خاک، خاک بر سر کردند / چون مالک خاک، پدر خاک گم شد.

شیر خدا میان نخلستان نمی‌آید دگر.

تهدمت والله ارکان الهدی.

علی راحت شد از این مردم صد رنگ.

محراب کوفه لاله گون شد ز خون عشق.

یتیمی درد بی درمان یتیمی.

خداحافظ ای کوفه، شهر غم و درد.

بشکست اگر دل من، به فدای چشم مستت.

به جز از علی که گوید به پسر که قاتل من...

عدالت در زمین امشب کفن شد.

علی تنهاترین مرد زمین بود.

می‌رود سوی بهشت، با سری غرق به خون / تا شکایت ببرد، پیش دادار، علی.

کوفه امشب چه ملال انگیز است / کوچه هایش ز غم لبریز است / آه از آن طشت پر از خون علی / دل زهرا ز غمش خونریز است.

دیشب آفاق، همه محو تماشای تو بود / آسمان، مست تماشای بلندای تو بود / تکیه بر دوش سحر داد و به محراب آمد / آن که افتادگی آموز مسیحای تو بود.

ای تیغ زهرآلوده، اندیشه نکردی؟ / با شیر خدا و پدری پیر چه کردی؟ / این فرق علی بود که بشکافت نه کعبه / با رکن و مقام و حرم و دیر چه کردی؟

فزت و رب الکعبه... پایان غم‌های علی.

من یتیمم، پدرم حیدر کرار است.

شب قدر است و من قدری ندارم / به جز حب علی کاری ندارم.

ما ریزه‌خوار سفره احسان حیدریم.

تا ابد سیاه‌پوش غم مرتضائیم.

به خدای کعبه رستگار شدم.

علی رفت و یتیم شد روزگار.

درد علی دو چیز بود: آمدن فاطمه، نیامدن مرگ.

سحرگاه خونین کوفه شاهد باش.

یا رب به فرق شکافته مولا، ببخش ما را.

ناشناسی که به تاریکی شب / می‌برد نان یتیمان کوچه / کاسه شیر یتیمان، امشب / خالی از لطف و صفای تو چه کرد؟

چاه کوفه ناله سر کن، در عزای مرتضی / نخل‌ها گریان شوید، در رثای مرتضی.

شد کشته آن که در دل شب‌های تاریک / نان و رطب بر دوش، سوی خانه ها برد.

ای ماه تابان، چرا رنگت پریده؟ / مگر فرق علی را غرق در خون بدیده؟