خورشید ( O ) در ادبیات فارسی نماد پادشاهی، حقیقت، عشق و گرماست. مولانا خورشید را مظهر شمس تبریزی و نور حقیقت میدانست. در روز جهانی هواشناسی، خورشید تنها یک پدیده جوی نیست، بلکه نمادی از انرژی بی پایان و حیات بخشی است که موتور محرک تمام سیستم های آب و هوایی زمین محسوب میشود.
ابرها ( ~~~ ) در شعر فارسی نماد رحمت، بخشندگی و گاهی غم و اندوه هستند. حافظ و سعدی از ابر به عنوان سقا (آبرسان) یاد کرده اند که بی منت می بارد. در علم هواشناسی، ابرها نشانه های قابل رویت اتمسفر هستند که با زبان بی زبانی به ما میگویند هوا در آینده چگونه خواهد بود.
باران ( ///// ) و برف ( * * * ) در فرهنگ خشک و نیمه خشک ایران، همواره مقدس بوده اند. جشن های باستانی مانند تیرگان برای طلب باران برگزار میشده است. استفاده از نمادهای متنی برای توصیف این پدیده ها در پیام های تبریک، یادآور نگاه شاعرانه ایرانیان به پدیده های علمی هواشناسی است.
باد ( >>>>> ) در ادبیات نماد تغییر، حرکت و گاهی ویرانی است. باد صبا پیام آور عاشقان است و باد خزان نشانه پیری و زوال. در هواشناسی، باد عامل انتقال دما و رطوبت است. بدون باد، هوای زمین ساکن و غیرقابل زیست میشد. نمادهای متنی باد حس حرکت و پویایی را منتقل میکنند.
تلفیق هنر (مانند استفاده از نمادهای متنی و نقاشی با کلمات) با علم هواشناسی، خشکی اعداد و ارقام را میگیرد و آن را برای عموم مردم جذاب میکند. وقتی از ( خورشید و ابر ) صحبت میکنیم، در واقع داریم داستانی علمی را به زبانی ساده و بصری روایت میکنیم که در ذهن مخاطب ماندگارتر است.
