دلنوشته غمگین غروب اول بهمن برای پدر آسمانی 1404

پدرم، اول بهمن است و غروب جمعه دلتنگی هایم را هزار برابر کرده. جای خالی ات در این سرما بیداد می کند.

بهمن آمد، اما تو نیستی که با گرمای وجودت زمستانمان را گرم کنی. غروب اول ماه، غروب شادی های من است.

پدر آسمانی ام، برف می بارد و من بی پناه تر از همیشه، در غروب اول بهمن به یاد شانه های امن تو اشک می ریزم.

اولین غروب بهمن است پدر. خانه سرد، دل ها سرد، و جای تو... آخ که چقدر خالیست.

پدر جان، تقویم ورق خورد و به بهمن رسید، اما زندگی من در همان لحظه رفتنت یخ زد. روحت شاد.

دلم برای صدایت تنگ شده که می گفتی سرما را جدی نگیر. حالا بی تو، تمام بهمن های عمرم سرد است.

غروب غم انگیز اول بهمن، یادآور غروب خورشید زندگی ام است. پدرم، کاش بودی.

زمستان فصل نبودن توست پدر. هر دانه برف، اشکی است که آسمان برای دلتنگی من می ریزد.

پدرم، اول بهمن است. همه از برف خوشحالند و من نگران سنگ مزارت که مبادا سردت شود.

غروب شد و تاریکی بهمن از راه رسید، اما چراغ خانه ما بی تو دیگر سو ندارد پدر.