شعر حماسی همواره در تاریخ انقلاب اسلامی، ابزاری برنده برای بیان حقایق و شورآفرینی در دلهای مردم بوده است. در حماسه نهم دی ماه، شاعران متعهد با سرودن ابیاتی که برآمده از غیرت دینی و ملی بود، نقش مهمی در ثبت این واقعه در حافظه تاریخی ملت ایفا کردند. شعر نهم دی، شعری از جنس بیداری، دشمنشناسی و ولایتمداری است.
اشعار سروده شده برای نهم دی، معمولاً حول محور چند موضوع اصلی میچرخند: محکومیت هتک حرمت عاشورا، تجدید بیعت با رهبری، تشبیه فتنه به جنگ احزاب یا صفین، و تاکید بر هوشیاری در برابر نفوذ بیگانه. این اشعار مرز بین حق و باطل را با زبان هنر ترسیم میکنند.
بسیاری از اشعار نهم دی، الهام گرفته از شعارهای کوبنده مردم در راهپیمایی آن روز است. عباراتی مانند «ما اهل کوفه نیستیم» یا «خواص بیبصیرت»، عیناً یا با تغییرات وزنی وارد ادبیات منظوم انقلاب شدهاند و سندی زنده از شعور سیاسی مردم هستند.
ادبیات پایداری در نهم دی، مفهوم بصیرت را از یک واژه سیاسی به یک فضیلت اخلاقی و حماسی تبدیل کرد. شاعران با تشبیه بصیرت به چراغ مهشکن و قطبنما، به مخاطب میآموزند که در فضای غبارآلود فتنه، چگونه باید راه درست را پیدا کرد.
رهبر معظم انقلاب همواره بر استفاده از زبان هنر برای ماندگاری حوادث تاریخی تاکید دارند. شعر حماسی نهم دی، تضمین میکند که نسلهای آینده که آن روزها را ندیدهاند، از طریق این ابیات با روح حاکم بر آن حماسه و خطر فتنه آشنا شوند.
