متن طنز درباره خواب ماندن در اولین روز دانشگاه بعد از عید 1405

استاد باور کنید ساعت بیولوژیکی بدنم هنوز روی تایم زون تعطیلات تنظیمه و دکمه ریست نداره.

استاد ترافیک ذهنی داشتم؛ نیم ساعت طول کشید تا مغزم قبول کنه واقعا باید بیدار شم.

ببخشید دیر شد، داشتم خواب میدیدم که فارغ التحصیل شدم، حیفه بود وسطش بیدار شم.

استاد این تاخیر نیست، این مبارزه نمادین من با سیستم آموزشی در صبح زود است.

من بیدار بودم استاد، ولی پتو منو گروگان گرفته بود و مذاکرات طول کشید.

ساعت زنگدارم خودکشی کرده؛ فکر کنم اونم تحمل ۱۴ فروردین رو نداشت.

استاد باور کنید تقویم گوشیم هنوز فکر میکنه ۱۳ بدره، من بی تقصیرم.

در راه علم و دانش ترافیک سنگینی بود، منم که پیاده آمدم (از تخت تا کلاس).

فکر کردم کلاس مجازیه، لپ تاپ رو روشن کردم دیدم کسی نیست، یادم افتاد باید بیام دانشگاه.

استاد یه بیماری گرفتم به نام سندرومِ نادیده گرفتنِ آلارم، خیلی مسری و خطرناکه.

ساعت: دینگ دینگ پاشو! من: باشه فقط ۵ دقیقه دیگه... (و ناگهان ساعت ۱۰ صبح شد).

من به ساعتم گفتم بیدارم کن، ولی نگفتم بیدار نگه دار، اونم وظیفشو انجام داد و من دوباره خوابیدم.

رابطه من و آلارم گوشی امروز صبح وارد فاز خشونت فیزیکی شد، فعلا گوشی خاموشه.

ساعت ۶ صبح: پاشو دیره! ساعت ۶:۰۱: باشه حالا کو تا ۸... ساعت ۹:۳۰: یا خدا بدبخت شدم!

امروز صبح ساعتم زنگ زد، منم با متانت دکمه اسنوز رو زدم و به زندگیم ادامه دادم.

آلارم گوشی من امروز صبح مظلوم ترین موجود دنیا بود که مدام رد تماس میشد.

صدای زنگ ساعت در ۱۴ فروردین، گوشخراش ترین سمفونی تاریخه.

من آلارم گذاشتم، ولی ضمیر ناخودآگاهم تصمیم گرفت اون رو به عنوان موسیقی متن خوابم پخش کنه.

جنگ بین من و ساعت گوشی با پیروزی قاطع خواب به پایان رسید.

ساعت زنگ زد، منم بیدار شدم، ولی روحم بیدار نشد و جسمم رو دوباره کشید تو تخت.

وقتی ساعت ۸ کلاسه و تو ساعت ۷:۵۵ بیدار میشی: شستن صورت اختیاری، شانه کردن مو ممنوع.

قیافه من امروز تو دانشگاه: ترکیبی از زامبی و کسی که شکست عشقی خورده.

امروز یه جوری اومدم دانشگاه که حراست شک کرد دانشجوام یا کارتون خواب.

مقنعه کج، دکمه جابجا، بند کفش باز؛ استایل ویژه ۱۴ فروردین.

یه جوری خوابم میاد که اگه پلک بزنم ممکنه دیگه باز نشه.

امروز تو دانشگاه هر کی رو دیدم فکر کردم آینه است، همه داغون و خوابالو.

فکر کنم جورابام لنگه به لنگه است ولی جرات ندارم نگاه کنم.

با لباس تو خونه اومدم زیر مانتو، کسی نفهمه صلوات.

آرایش که هیچ، من حتی فرصت نکردم آب به صورتم بزنم، نچرال بیوتی واقعی اینه!

چشمام بازه ولی مغزم هنوز زیر پتو داره خواب هفت پادشاه رو میبینه.

چرا انتخاب واحد کردم؟ چرا صبح زود برداشتم؟ چرا اصلا دانشجو شدم؟

الان انصراف بدم برم تو افق محو بشم دیره؟

کاش دانشگاه آتیش بگیره... نه نه خدایا شوخی کردم ولی کاش کلاس لغو شه.

یعنی استاد الان حضور غیاب کرده؟ اگه کرده باشه خودمو از پنجره پرت میکنم پایین.

اگه الان نرم سر کلاس چی میشه؟ هیچی فقط مشروط میشم. پس برو بدبخت.

من قول میدم از فردا آدم منظمی بشم، فقط امروز رو رد کنم. (دروغ بزرگ سال)

کاش انسان قابلیت فتوسنتز داشت و نیاز به دانشگاه رفتن نداشت.

الان بقیه دوستام خوابن، خوش به حالشون که درس نمیخونن.

یعنی میشه استاد تصادف کرده باشه؟ (زبونم لال ولی ته دلم...)

من خوابم میاد، من خوابم میاد، من خوابم میاد... (تکرار تا پایان کلاس).

رفیق اگه استاد حضور غیاب کرد بگو من تو ترافیک گیر کردم (ترافیکِ پتو).

جان مادرت برام جا بگیر، دارم میام ولی با سرعت لاک پشت.

بیدار شو لعنتی! ۱۴ فروردینه، بدبخت شدیم رفت.

من نمیرسم، به استاد بگو مریض بود نیومد، مدیونی لو بدی خواب موندم.

کجایی؟ من رسیدم ولی کلاس رو پیدا نمیکنم، مغزم ارور میده.

استاد اومده؟ اگه نیومده بگو من برگردم خونه بخوابم.

من امروز با پیژامه اومدم، فقط هوامو داشته باش سوتی ندم.

جزوه بنویس که من امروز فقط جسمم اینجاست، روحم مرخصیه.

بیا بوفه یه چای بخوریم بشوره ببره این خواب رو، کلاس سیری چند؟

خواب موندی؟ عب نداره منم خواب موندم، بیا دوتایی نریم.