ماه دی در فرهنگ ایران باستان بسیار مقدس بوده است. واژه «دی» از ریشه «دادار» به معنای آفریدگار گرفته شده و به همین دلیل ماه خدا نامیده میشد. ایرانیان قدیم معتقد بودند که در این ماه باید دست از کار و پیکار کشید و به نیایش و استراحت پرداخت. دی ماه نماد پاکی، عدالت و برابری بود، زیرا سرما برای شاه و گدا یکسان بود.
زمستان برخلاف ظاهر سرد و مردهاش، فصلی حیاتی برای تداوم اکوسیستم است. پوشش برف مانند عایق عمل کرده و ریشه گیاهان را از یخزدگی شدید محافظت میکند. همچنین ذوب تدریجی برفها در بهار، منابع آب زیرزمینی را تغذیه میکند. خواب زمستانی گیاهان و حیوانات، دورهای ضروری برای تجدید انرژی و رشد بهتر در بهار است.
متولدین ماه دی که نماد آنها «بز کوهی» است، معمولاً افرادی مدیر، مدبر، جاهطلب و در عین حال صبور و واقعبین شناخته میشوند. عنصر وجودی آنها خاک است که نشاندهنده ثبات و پایداری است. آنها در دوستی وفادار و در کار جدی هستند. شروع زمستان با تولد این افراد سرسخت و مقاوم همخوانی دارد.
با آغاز فصل سرما و ماه دی، تغییر رژیم غذایی و سبک زندگی ضروری است. استفاده از غذاهای طبع گرم، ادویههایی مثل دارچین و زنجبیل، پوشش مناسب لایهای و مراقبت از پوست در برابر خشکی هوا توصیه میشود. همچنین به دلیل کاهش نور خورشید، مصرف مکمل ویتامین D (با مشورت پزشک) اهمیت پیدا میکند.
زمستان خالق مناظری است که در هیچ فصل دیگری دیده نمیشود. درختان پوشیده از برف، قندیلهای یخ آویزان از شیروانیها، ردپای حیوانات روی برف بکر و آسمان آبی شفاف پس از بارش، همگی سوژههایی عالی برای عکاسی و لذت بردن از طبیعت هستند. سکوت زمستان نیز فرصتی بینظیر برای مدیتیشن و آرامش ذهن است.
