امام جعفر صادق (ع)، امام ششم شیعیان، در سال ۸۳ هجری متولد و در سال ۱۴۸ هجری در سن ۶۵ سالگی (مسنترین امام، شیخ الائمه) به شهادت رسیدند. دوران امامت ایشان مصادف با ضعف بنیامیه و قدرتگیری بنیعباس بود. ایشان از این فرصت طلایی برای بازسازی فرهنگ تشیع و تبیین فقه و کلام اسلامی استفاده کردند، به گونهای که مذهب شیعه به «مذهب جعفری» شهرت یافت.
منصور دوانیقی، خلیفه ستمگر عباسی، کینه عمیقی از امام داشت. او بارها دستور داد خانه امام را آتش بزنند. در یکی از این حملات، آتش به راهرو خانه رسید. امام صادق (ع) شجاعانه در میان آتش راه میرفتند و میفرمودند: «منم فرزند ابراهیم خلیل الله (که آتش بر او سرد شد)». این جسارت یادآور حمله به خانه حضرت زهرا (س) بود و قلب امام را به درد آورد.
منصور که نتوانست نور علم و محبوبیت امام را تحمل کند، سرانجام با انگور زهرآلود ایشان را مسموم کرد. زهر چنان اثر کرد که امام در بستر بیماری افتادند و بدن مبارکشان به شدت ضعیف شد. ایشان در آخرین لحظات حیات، تمام خویشاوندان را جمع کردند و وصیت مهمی درباره نماز فرمودند که نشاندهنده اهمیت این فریضه است.
در لحظات احتضار، امام صادق (ع) فرمودند: «ان شفاعتنا لا تنال مستخفا بالصلوة» (همانا شفاعت ما به کسی که نماز را سبک بشمارد نمیرسد). این جمله تاریخی، پیامی ابدی برای تمام شیعیان است که رستگاری و شفاعت اهل بیت، در گرو پایبندی به عبادات و به ویژه نماز است.
پیکر مطهر امام صادق (ع) پس از غسل و کفن توسط فرزند برومندشان امام کاظم (ع)، در قبرستان بقیع و در کنار پدرشان امام باقر (ع) و جدشان امام سجاد (ع) و امام حسن (ع) به خاک سپرده شد. امروز مزار خاکی ایشان سند مظلومیت تشیع و جنایت وهابیت است که دل هر زاعری را میسوزاند.
