حضرت زهرا (س) آخرین فرزند حضرت خدیجه بود و تنها ۵ سال داشت که مادرش را از دست داد. رابطه عاطفی عمیق میان این مادر و دختر زبانزد بود. حضرت خدیجه در لحظات آخر عمر، نگران تنهایی و آینده دختر خردسالش بود و او را به پیامبر سپرد. حضرت زهرا (س) پس از مادر، نقش «امابیها» (مادر پدرش) را ایفا کرد.
شخصیت والای حضرت زهرا (س) در دامان مادری شکل گرفت که خود نماد ایثار و ایمان بود. حضرت خدیجه با رفتار خود، درس ولایتمداری، صبر در برابر سختیها و سادهزیستی را به دخترش آموخت. شباهت رفتاری حضرت زهرا (س) در دفاع از امیرالمؤمنین (ع) به رفتار مادرش در دفاع از پیامبر (ص) بسیار مشهود است.
در روایات آمده است که حضرت خدیجه (س) در لحظات پایانی عمر، به پیامبر وصیت کردند: «یا رسول الله، مراقب این دختر (فاطمه) باش تا مبادا کسی بر صورتش سیلی بزند یا بر سرش فریاد بکشد». این وصیت نشاندهنده عشق مادرانه و شاید آگاهی از مصائب آینده بود.
تمام امامان معصوم (ع) از نسل حضرت زهرا (س) و در نتیجه نوادگان حضرت خدیجه (س) هستند. در زیارتنامههای ائمه و امام زمان (عج)، بارها ایشان را با عنوان «فرزند خدیجه کبری» خطاب میکنند که نشاندهنده افتخار اهل بیت به این بانوی بزرگوار است.
