در ادبیات توصیفی، رنگها نقش مهمی دارند. رنگ سماق (قرمز مایل به قهوهای یا ارغوانی کدر) دقیقاً تداعیکننده رنگ آسمان در لحظات گرگ و میش سحرگاهی و طلوع خورشید است. شاعران از این شباهت استفاده کرده و سماق را نماد «پایان تاریکی» و «آغاز روشنایی» دانستهاند. این تمثیل در نوروز که خود جشن پایان زمستان (تاریکی/سرما) و آغاز بهار (نور/گرما) است، معنایی دوچندان مییابد.
از نظر بصری، سماق یکی از گرمترین عناصر سفره هفتسین است. رنگ آن انرژی، تحرک و پویایی را القا میکند. در کنار سبزیِ سبزه و سفیدیِ سیر، رنگِ سرخِ سماق تعادل بصری ایجاد میکند. شعرایی که به تصویرسازی اهمیت میدهند، سماق را به «یاقوت کوبیده» یا «غبار خورشید» تشبیه کردهاند که برکت و گرما را به خانه میآورد.
ارتباط معنایی سماق با طلوع، پیامی روانشناختی دارد: امید. همانطور که خورشید پس از تاریکترین ساعت شب طلوع میکند، شادی و گشایش نیز پس از سختیها میآیند. شعرهایی که با این مضمون برای تبریک سال نو استفاده میشوند، روحیه امیدواری و خوشبینی را در مخاطب تقویت میکنند و نویدبخش روزهای روشن هستند.
اگر سکه نماد ثروت زمینی است، سماق با رنگ خورشیدیاش نماد ثروت معنوی و گرمای وجود است. در اشعار عرفانی، خورشید نماد حقیقت و خداوند است. بنابراین حضور سماق میتواند نمادی از دعوت نور الهی به سفره زندگی باشد.
