روز جهانی بدون موبایل (World No Mobile Phone Day) که در روزهای ۶، ۷ و ۸ فوریه (به ویژه ۶ فوریه) گرامی داشته میشود، ابتکاری است که توسط نویسنده فرانسوی «فیل مارسو» در سال ۲۰۰۱ مطرح شد. هدف از این روز، اعتراض به تکنولوژی نیست، بلکه هشداری است برای وابستگی بیش از حد انسان مدرن به تلفن همراه و فراموش کردن ارتباطات واقعی و چهره به چهره.
یکی از پدیدههایی که در این روز مورد بحث قرار میگیرد، «نوموفوبیا» (Nomophobia) یا ترس از نداشتن تلفن همراه است. اضطراب ناشی از تمام شدن شارژ، آنتن ندادن یا جا گذاشتن گوشی، نشانهای از اعتیاد روانی به این ابزار است. این روز فرصتی است تا خود را محک بزنیم که آیا میتوانیم ۲۴ ساعت بدون گوشی زندگی کنیم یا خیر.
استفاده مداوم از تلفن همراه میتواند منجر به مشکلات جسمی مانند آرتروز گردن، خشکی چشم و اختلال خواب شود. از نظر روانی نیز، مقایسه دائم زندگی خود با ویترین زندگی دیگران در شبکههای اجتماعی، باعث افسردگی و کاهش عزت نفس میشود. دوری یک روزه از موبایل، به بازسازی ذهن و جسم کمک میکند.
کارشناسان توصیه میکنند برای مدیریت استفاده از موبایل، قوانینی در خانه وضع کنید؛ مثلاً ممنوعیت استفاده از گوشی سر میز غذا یا در اتاق خواب. خاموش کردن اعلانهای (Notifications) غیرضروری و تعیین ساعات مشخصی برای چک کردن شبکههای اجتماعی نیز میتواند به تمرکز بیشتر و کاهش استرس کمک کند.
وقتی مدام در حال ثبت وقایع با دوربین گوشی هستیم، لذت تجربه واقعی آن لحظه را از دست میدهیم. روز بدون موبایل ما را دعوت میکند تا غروب خورشید، خنده کودک و زیباییهای طبیعت را با چشم و قلبمان لمس کنیم، نه از پشت یک صفحه شیشهای ۴ اینچی.
