متن ادبی درباره خطبه های حضرت زینب و وفات ایشان 1405

زینب (س) وقتی لب به سخن گشود، گویی علی (ع) در کوفه زنده شده است. کلماتش ذوالفقار بود که بر فرق نفاق فرود می آمد.

صدای زینب (س)، سکوت مرگبار کوفه را شکست. او نه یک اسیر، که فاتحی بود که با واژه هایش، تخت ظلم را واژگون کرد.

وفات زینب (س)، خاموشی یک صدا نیست؛ او فریادی است که تا ابد در گوش تاریخ می پیچد: «آیا عدالت است که زنان خود را پشت پرده نگه داری و دختران رسول خدا را اسیر کنی؟»

خطبه هایش در شام، یزید را در کاخ خودش تحقیر کرد. او نشان داد که عزت، به تخت و تاج نیست، به اتصال با خداست.

کلمات زینب (س) اشک نبود، آتش بود. آتشی که خرمن تزویر بنی امیه را سوزاند و چهره واقعی کربلا را نمایان کرد.

وقتی فرمود «ما رأیت الا جمیلا»، تمام فیلسوفان و عارفان جهان انگشت به دهان ماندند. این اوج عرفان در اوج بلا بود.

زینب (س) با خطبه هایش، کربلا را از یک جنگ نظامی به یک پیروزی عقیدتی تبدیل کرد.

وفات او، پایان مأموریت نبود، بلکه آغاز انتشار جهانی پیامی بود که در خطبه هایش کاشته بود.

زبان زینب، شمشیر حسین بود در نیام صبر. امروز که می رود، شمشیرش را به دست تاریخ می سپارد.

او رفت، اما پژواک صدایش «اَمن العدل یابن الطلقاء» هنوز ستون های کاخ های ستم را می لرزاند.

بانویی که روزی تمام مدینه به احترامش قیام می کرد، امروز در دیار غربت، غریبانه جان می دهد.

وفات زینب (س) حکایت غم انگیزی است؛ عقابی که پس از پرواز بلند عاشورا، اکنون آرام در آشیانه ابدی می گیرد.

او جان داد، اما نه از بیماری؛ زینب (س) شهید دق شد. شهید خاطرات تلخ گودال، شهید نگاه های سنگین شام.

در لحظات احتضار، شاید هنوز صدای قرآن خواندن حسین (ع) را بر نوک نیزه می شنید.

زینب (س) می رود تا به حسین (ع) بگوید: برادر، امانتت را حفظ کردم، پیام خونت را رساندم، حالا نوبت وصال است.

بستر مرگ برای زینب (س)، بستر رهایی است. رهایی از دنیایی که بی حسین (ع) برایش زندان بود.

امروز خورشید شام، شاهد غروب خورشیدی است که نورش را از پنج تن آل عبا گرفته بود.

چه آرام خفته است، شیرزن کربلا. گویی تمام خستگی های راه کوفه و شام، امروز از تنش بیرون می رود.

وفات عقیله بنی هاشم، پایان یک حماسه نیست، بلکه مُهر تأییدی است بر پیروزی خون بر شمشیر.

آرام بخواب ای دختر علی، که تاریخ تا قیامت بیدار خطبه های توست.

زینب، یعنی زینت پدر. و چه زینتی بالاتر از اینکه صبر و شجاعت علی (ع) را در آیینه وجودش تماشا کنیم.

او کوه بود، اما کوهی که احساس داشت، کوهی که مادر بود، خواهر بود، اما خم نشد.

وفات او، رفتن یک شخص نیست، رفتن یک جهان معناست. رفتن اسوه ای که نشان داد زن می تواند محور تاریخ باشد.

قلم از توصیف زینب (س) عاجز است؛ چگونه می توان اقیانوس را در کوزه کلمات جای داد؟

زینب (س) معماری بود که ویرانه های شام را به بنای رفیع عزاداری تبدیل کرد.

در وفاتش باید خون گریست، نه فقط برای مظلومیتش، بلکه برای محروم شدن دنیا از حضور چنین فرشته ای.

او تفسیر عملی آیات صبر و استقامت قرآن بود.

عقیله ای که عقل ها در برابر عظمتش زانو زدند و عشق در مکتبش درس پس داد.

زینب (س) ثابت کرد که در قاموس عاشقان، بن بست وجود ندارد.

سلام بر روح بلندش که همسایه خداست و شریک حسین.

من زینبم، صدای گلوی بریده ام / در شهر شام، تیغ زبان کشیده ام.

اینجا دمشق است یا کربلا؟ بوی سیب می آید. زینب دارد می رود.

خطبه بخوان بانو، حتی در لحظه مرگ. دنیا هنوز تشنه شنیدن حقایق است.

خداحافظ ای راوی صادق کربلا، خداحافظ ای صدای ماندگار.