فرهنگ عمومی، مجموعه رفتارهای پذیرفته شده در یک جامعه است. نحوه برخورد ما با محیط زیست (نریختن زباله، مصرف بهینه آب و انرژی) نشاندهنده سطح فرهنگ عمومی ماست. تا زمانی که حفاظت از محیط زیست به یک باور قلبی و رفتار همگانی تبدیل نشود، قوانین بازدارنده به تنهایی کارساز نخواهند بود.
آموزش از سنین پایین کلید طلایی حفاظت از محیط زیست است. وقتی کودکان یاد بگیرند که زباله را تفکیک کنند و به درختان احترام بگذارند، این رفتارها جزئی از شخصیت و فرهنگ عمومی نسل آینده خواهد شد. مدارس و رسانهها نقش مهمی در این فرهنگسازی دارند.
در آموزههای اسلامی، انسان «خلیفه الله» بر روی زمین است و وظیفه دارد از امانتهای الهی محافظت کند. روایات بسیاری بر درختکاری، پرهیز از اسراف آب، و آلوده نکردن محیط زندگی تاکید دارند که پشتوانه محکم مذهبی برای فرهنگسازی زیستمحیطی فراهم میکنند.
ایران با چالشهایی مثل خشکسالی، فرسایش خاک و آلودگی هوا روبروست. فرهنگ عمومی باید به سمتی برود که هر شهروند خود را مسئول بداند؛ از کاهش مصرف پلاستیک گرفته تا استفاده از حملونقل عمومی، همگی رفتارهای فرهنگی موثری برای مقابله با این بحرانها هستند.
حضور در طبیعت برای تفریح، نباید به قیمت تخریب آن تمام شود. فرهنگ گردشگری مسئولانه ایجاب میکند که طبیعت را همانطور که تحویل گرفتهایم (یا حتی پاکیزهتر) ترک کنیم، آتش را خاموش کنیم و آرامش حیات وحش را برهم نزنیم.
