متن تاریخی درباره ورود سپاه اسلام به مکه 1404

سپاه اسلام با ده هزار نفر، مانند سیل خروشان اما آرام، وارد مکه شد. ابهت این لشکر، بت‌پرستان را به زانو درآورد.

پیامبر اکرم (ص) در حالی که بر شتر خود سوار بودند و سر را از تواضع به پایین خم کرده بودند، وارد زادگاه خود شدند.

صدای تکبیر مسلمانان در کوه‌های مکه پیچید و لرزه بر اندام شرک انداخت. بت‌ها یکی پس از دیگری فرو ریختند.

ورود به مکه، پایان دوران تاریک جاهلیت و آغاز عصر نورانی توحید در شبه جزیره عربستان بود.

آن روز مکه شاهد بود که چگونه بلال حبشی، بر بام کعبه رفت و نوای اشهد ان لا اله الا الله را سر داد.

در بیستم رمضان، سپاه اسلام بدون شمشیر کشیدن، قلب‌های اهل مکه را با اخلاق نبوی فتح کرد.

پیامبر (ص) با عصای خود بر بت‌ها می‌زدند و آیه جاء الحق و زهق الباطل را تلاوت می‌فرمودند.

پرچم اسلام در دستان امیرالمؤمنین علی (ع) و سایر صحابه، نماد پیروزی حق بر باطل بود.

مکه که روزی پیامبر (ص) را شبانه و غریبانه اخراج کرده بود، امروز با عزت و اقتدار پذیرای ایشان شد.

این ورود تاریخی، اثبات وعده الهی بود که فرمود: انا فتحنا لک فتحا مبینا.

بزرگترین بت‌ها، هبل و عزی، در برابر عظمت لا اله الا الله خرد شدند.

علی (ع) بر دوش پیامبر (ص) رفت تا بت‌های بالای کعبه را به زیر افکند. چه صحنه باشکوهی از همکاری نبوت و ولایت.

با هر بتی که می‌شکست، گویی زنجیری از پای بشریت باز می‌شد.

خانه خدا که با بت‌های سنگی آلوده شده بود، در بیستم رمضان با آب توحید شستشو داده شد.

صدای شکستن بت‌ها، زیباترین موسیقی برای گوش‌های موحدان بود.

بت‌پرستان با حسرت به خدایان سنگی خود نگاه می‌کردند که توان دفاع از خود را نداشتند.

پیامبر (ص) تصاویر و مجسمه‌های داخل کعبه را پاکسازی کردند تا خانه دوست، فقط جایگاه دوست باشد.

شکستن بت‌های چوبی و سنگی آسان بود، اما پیامبر (ص) بت‌های غرور و تعصب را نیز در دل‌ها شکست.

کعبه نفس راحتی کشید و دوباره به قبله‌گاه ابراهیمی تبدیل شد.

این روز، روز مرگ شرک و زنده شدن یکتاپرستی در مقدس‌ترین نقطه زمین بود.

پیامبر (ص) در اوج قدرت فرمودند: امروز روز رحمت است (الیوم یوم المرحمه).

مردم مکه که انتظار انتقام داشتند، با جمله بروید که شما آزاد شدگانید (اذهبوا فانتم الطلقاء) روبرو شدند.

این رفتار کریمانه، کینه‌های چندین ساله را شست و دشمنان خونی را به دوستان وفادار تبدیل کرد.

پیامبر (ص) انتقام شکنجه‌های بلال و سمیه و یاسر را نگرفت، بلکه با بخشش، بزرگی اسلام را نشان داد.

کلید کعبه حتی از عثمان بن طلحه گرفته نشد و به او بازگردانده شد تا امانت‌داری اسلام ثابت شود.

تاریخ هرگز فاتحی مهربان‌تر از محمد مصطفی (ص) به خود ندیده است.

عفو عمومی مکه، درسی ابدی برای حاکمان است که در اوج قدرت، بخشنده باشند.

اسلام با این حرکت نشان داد که دین شمشیر نیست، بلکه دین تسخیر قلب‌هاست.

بسیاری از سران شرک، وقتی این کرامت را دیدند، همان جا اسلام آوردند.

ورود به مکه، رژه قدرت نظامی نبود، رژه فضائل اخلاقی و انسانی بود.

لا اله الا الله وحده، نصر عبده و اعز جنده و هزم الاحزاب وحده.

ای گروه قریش، گمان می‌کنید با شما چه خواهم کرد؟ گفتند: نیکی! تو برادری کریم و برادرزاده‌ای کریم هستی.

من همان را می‌گویم که برادرم یوسف به برادرانش گفت: امروز بر شما سرزنشی نیست، خدا شما را می‌آمرزد.

اسلامِ سابق، گناهان گذشته را محو می‌کند.

ای مردم، خداوند نخوت جاهلیت و افتخار به پدران را از شما دور کرد. همه شما از آدمید و آدم از خاک.

مؤمن برادر مؤمن است و خون‌هایشان برابر.

حرمت مکه تا روز قیامت باقی است و برای هیچ کس حلال نیست در آن خون بریزد.

بهترین شما نزد خدا، با تقواترین شماست، نه عرب بر عجم برتری دارد و نه عجم بر عرب.

ما برای جمع کردن مال و مقام نیامدیم، آمدیم تا شما را از بندگی بندگان به بندگی خدا برسانیم.

دست‌های خود را از کشتار نگه دارید که خداوند شما را بر آنان پیروز کرد.

با فتح مکه، پایگاه اصلی شرک در جزیره العرب فرو ریخت.

قبیله قریش که مانع اصلی گسترش اسلام بود، تسلیم شد و راه برای ایمان سایر قبایل هموار گشت.

فتح مکه، امنیت را به راه‌های تجاری و زیارتی بازگرداند.

این پیروزی، اعتماد به نفس مسلمانان را به شدت افزایش داد و موقعیت مدینه را تثبیت کرد.

پس از فتح مکه، مردم گروه گروه به دین خدا گرویدند (یدخلون فی دین الله افواجا).

مکه به عنوان مرکز دینی اسلام تثبیت شد و کعبه قبله همیشگی مسلمانان باقی ماند.

این فتح، مقدمه‌ای برای گسترش اسلام به خارج از مرزهای عربستان شد.

اتحاد سیاسی و دینی در شبه جزیره عربستان با محوریت مکه و مدینه شکل گرفت.

منابع مالی و انسانی قریش پس از این، در خدمت اسلام قرار گرفت.

فتح مکه نشان داد که حق همیشه بر باطل پیروز است، حتی اگر عده حق‌جویان کم باشد.