انتخاب بیست و یکم مارس به عنوان روز جهانی شعر توسط یونسکو، تصادفی نیست. این روز مصادف با اعتدال بهاری در نیمکره شمالی و آغاز سال نو در تقویم ایرانی (نوروز) است. این همزمانی نمادین نشاندهنده پیوند عمیق میان زایش طبیعت و جوشش خلاقیت انسانی در قالب شعر است. هر دو نویدبخش شروعی تازه و حیاتی دوباره هستند.
در فرهنگ ایرانی، نوروز و شعر پیوندی ناگسستنی دارند. سنت «حافظخوانی» و «تفال به دیوان حافظ» در لحظه تحویل سال، نشان میدهد که ایرانیان تقدیر سال آینده خود را با حکمت و شعر گره میزنند. شعرخوانی در ایام نوروز، بخشی از آداب و رسوم دید و بازدیدها و محافل خانوادگی است.
شعر فارسی سرشار از «بهاریه»هاست؛ اشعاری که در وصف زیباییهای بهار و نوروز سروده شدهاند. شاعران بزرگی چون منوچهری، سعدی و حافظ، زیباترین تصاویر را از بیداری طبیعت خلق کردهاند و از بهار به عنوان نمادی برای رستاخیز معاد و تحول درونی انسان بهره بردهاند.
هم شعر و هم بهار، پیامآور امید، صلح و زیبایی هستند. بهار یخهای زمستان را آب میکند و شعر، یخهای بیتفاوتی و کدورت را از دلها میزداید. تقارن این دو مناسبت، فرصتی است تا با الهام از طبیعت، جان خود را با واژههای محبتآمیز و حکیمانه جلا دهیم.
اگرچه روز جهانی شعر یک مناسبت بینالمللی است، اما همزمانی آن با نوروز باستانی، برای ایرانیان معنای ویژهای دارد. این امر فرصتی بینظیر برای معرفی فرهنگ غنی نوروز و ادبیات فارسی به جهانیان است و نشان میدهد که تقویم ایرانی تا چه حد با مفاهیم زیباییشناسی و طبیعی هماهنگ است.
