متن ادبی جهان صحنه نمایش است (روز جهانی تئاتر) 1405

جهان صحنه ای است عظیم و ما همه بازیگران آن هستیم؛ هر کس نقشی دارد و نوبتی، و خوشا آنکه نقشش را زیبا بازی کند.

پرده ها بالا میرود با گریه تولد، و پایین می آید با سکوت مرگ؛ و در این فاصله، ماییم و نمایشی که باید بداهه بازی کنیم.

کارگردان این نمایش خداوند است که نقش ها را بر اساس حکمت تقسیم کرده؛ یکی پادشاه، یکی گدا، اما ملاک برتری، زیبایی بازی است نه لباس نقش.

صحنه زندگی جای تمرین نیست؛ هر لحظه اجرای اصلی است و هیچ برداشتی تکرار نمیشود. مراقب دیالوگ هایمان باشیم.

ما میرویم اما صحنه باقیست؛ نقش های مثبت و منفی ماست که در حافظه تماشاگران تاریخ میماند.

در تئاتر زندگی، گاهی فراموش میکنیم کدام چهره واقعی ماست و کدام نقاب بازیگری مان.

روز جهانی تئاتر روزی است برای برداشتن نقاب ها و روبرو شدن با حقیقت عریان خویش.

هنرمند واقعی آن است که روی صحنه نقش بازی کند، اما در زندگی واقعی خود باشد، بی ریا و بی نقاب.

گریم ها پاک میشوند، نورها خاموش میشوند، و تنها چیزی که میماند، صداقت چشمان بازیگر است.

گاهی بازیگران روی صحنه صادق تر از مردمان کوچه و بازارند؛ چون آنها دروغ میگویند تا حقیقتی را آشکار کنند.

زندگی آمیخته ای از کمدی و تراژدی است؛ هنر آن است که در تراژدی امید را گم نکنیم و در کمدی، وقار را.

ما قهرمانان داستان خود هستیم؛ نگذاریم سختی های روزگار، ژانر زندگی مان را به شکست تغییر دهد.

خنده و گریه، دو روی سکه نمایش زندگی اند. هیچکدام پایدار نیست، پس نه مغرور شو و نه ناامید.

گاهی باید به ریش مشکلات خندید، انگار که تماشاچی یک نمایش کمدی ابزورد هستیم.

بزرگترین تراژدی زندگی، بازی نکردن نقش خویش و تقلید کورکورانه از دیگران است.

دیالوگ های زندگی ات را چنان انتخاب کن که اگر روزی پرده افتاد، پژواک کلامت نیکی باشد و بس.

سکوت هم بخشی از بازی است؛ گاهی یک مکث طولانی، گویاتر از هزاران خط دیالوگ است.

بهترین بازیگران کسانی هستند که خوب گوش میدهند تا به موقع پاسخ دهند؛ در زندگی نیز شنونده خوبی باشیم.

نوبت توست که به وسط صحنه بیایی؛ حرفی بزن که ارزش شنیدن داشته باشد، و کاری کن که ارزش دیدن.

خداوند به همه ما تریبونی داده است؛ برخی با آن نفرت می پراکنند و برخی بذر عشق میکارند. انتخاب با توست.

وقتی نمایش تمام میشود، مهم نیست چقدر دست زدند، مهم این است که کارگردان از تو راضی باشد.

مرگ پایان کبوتر نیست، پایان نقش آفرینی در این دنیا و آغاز نقشی جاودانه در سرای دیگر است.

خوشا به حال آنان که وقتی صحنه را ترک میکنند، ردپایی از نور و محبت به جا میگذارند.

بازیگران بزرگ نمیمیرند، در نقش هایشان تکثیر میشوند. شهیدان، اسطوره های ابدی صحنه تاریخ اند.

روز تئاتر مبارک باد بر آنان که زندگی را هنرمندانه زیستند و عاشقانه صحنه را ترک کردند.