روضه کوتاه و مکتوب شهادت جوادالائمه (ع) جوانترین امام شیعیان 1405

السلام علیک یا جواد الائمه... روضه امام جواد، روضه عطش است. وقتی زهر اثر کرد، جگرش سوخت. صدا زد: آب... اما آن زنِ نانجیب، نه تنها آب نداد، بلکه دستور داد کنیزان هلهله کنند تا صدای ناله امام به گوش کسی نرسد. (گریز به کربلا) یا جواد الائمه! تو تشنه بودی، اما لااقل بدنت زیر سم اسب نرفت...

آی دلسوختگان! تصور کنید جوانی در حجره در بسته، دست و پا می‌زند. تشنه است، طلب آب می‌کند، اما ظرف آب را پیش چشمانش روی زمین می‌ریزند. این صحنه چقدر شبیه روضه علی اصغر است...

بدن مطهر امام جواد (ع) سه روز روی بام خانه زیر آفتاب بود. اما روایت است که کبوتران آمدند و بال‌هایشان را سایبان کردند. آقا جان! کبوترها نگذاشتند آفتاب بدنت را بسوزاند، اما بمیرم برای آن بدنی که در گودال قتلگاه، سه روز زیر آفتاب سوزان کربلا ماند و سایبانی جز نیزه شکسته ها نداشت...

می‌گویند وقتی پیکر را از بام به کوچه آوردند، شیعیان با گلاب و احترام تشییع کردند. کسی به پیکر جسارت نکرد. اما دل‌ها بسوزد برای آن آقایی که با سم اسب‌ها بر بدنش تاختند...

مرد، وقتی بیرون از خانه مشکل دارد، پناهش خانه است. اما وای از آن روزی که خانه، قتلگاه مرد شود. امام جواد (ع) در خانه خودش امنیت نداشت. همسرش قاتلش شد. زهر را داد و در را بست و رفت. امام ماند و تنهایی و درد... یا امام حسن، شما هم در خانه غریب بودید، اما همسرتان در را به روی شما نبست...

غریب یعنی جوادالائمه، که در شهر غربت، دور از پدر و مادر، با لب تشنه جان داد و کسی نبود سرش را به دامن بگیرد.

ای که در خانه خود هم غریبی / تو به درد دل عالم طبیبی

تشنه لب جان دادی و دلم سوخت / آتش غم به دل عالم افروخت

کفتران سایه به جسمت فکندند / وای از آن پیکر صد چاک و دربند (کربلا)