در روایات اسلامی و تجربیات بزرگان، توسل به اهل بیت (ع) و اقامه عزا برای سیدالشهدا، یکی از مجربترین راهها برای دفع بلا و شفای بیماریهاست. امام صادق (ع) میفرمایند که در تربت حسین (ع) شفاست. وقتی انسان با نیت خالص و دلی شکسته برای مصائب کربلا اشک میریزد، رحمت الهی به جوشش میآید. اتصال روحی به منبع فیض الهی، تاثیرات شگرفی بر جسم و روح دارد و چه بسا بیمارانی که در همین مجالس شفا یافتهاند.
نیت، روح عمل است. برای اینکه عزاداری ما اثرگذار باشد، باید «قربة الی الله» باشد. وقتی نیت میکنید «خدایا عزاداری میکنم برای رضای تو و به واسطه آبروی حسین (ع) از تو شفای بیمارم را میخواهم»، این شرک نیست، بلکه عین توحید و توسل است. ادب توسل حکم میکند که ابتدا برای فرج امام زمان (عج) دعا کنیم و سپس حاجت خود را بخواهیم، چرا که دعای حضرت پشتوانه دعای ما خواهد بود.
نذر کردن، معاملهای معنوی با خداست. وقتی انسان متعهد میشود که در صورت شفای بیمارش (یا حتی قبل از آن برای جلب رحمت)، کار خیری در راه امام حسین (ع) انجام دهد، صداقت خود را نشان میدهد. این نذر میتواند خدمت در هیئت، اطعام عزاداران، پخش آب یا حتی نذر صلوات و اشک باشد. نذر در محرم به دلیل شرافت زمانی و مکانی این ماه، امید به استجابت را دوچندان میکند.
گریه بر مصائب اهل بیت (ع)، گریهای هدفمند و رشددهنده است. این تخلیه هیجانی مقدس، استرس و اضطراب را که ریشه بسیاری از بیماریهاست، از بین میبرد و سیستم ایمنی بدن را با تزریق امید و معنویت تقویت میکند. بیماری که خود یا اطرافیانش با امید به کرم امام حسین (ع) عزاداری میکنند، روحیهای قویتر برای مبارزه با بیماری پیدا میکند. آرامش حاصل از روضه، نیمی از درمان است.
یکی از بهترین توسلات برای شفای بیماران در ماه محرم، توسل به امام سجاد (ع) است. ایشان که در کربلا به مصلحت الهی بیمار بودند تا حجت خدا باقی بماند، درد و رنج بیماری را با تمام وجود لمس کردهاند. نیت کردن و توسل جستن به ایشان با ذکر «یا زین العابدین»، تناسب خاصی با حاجت شفای بیماران دارد و دلهای شکستهدلان را تسلی میدهد.
