شلمچه تنها یک نام در جغرافیای خوزستان نیست؛ شلمچه مرز میان زمین و آسمان است. زائرانی که به این منطقه میروند، اغلب از حس و حال عجیب و سنگینی معنوی آن میگویند. غروبهای شلمچه معروف است؛ جایی که عملیات کربلای 5 رخ داد و خونینترین نبردهای دفاع مقدس در آن به وقوع پیوست. نوشتن از شلمچه، نوشتن از دلتنگی و غربت است.
پادگان دوکوهه برای بسیاری از رزمندگان و زائران راهیان نور، نوستالژیکترین مکان است. جایی که روزگاری محل اعزام هزاران بسیجی بود و در و دیوارهایش پر از شعارها و یادگاریهای شهداست. خاطرات شبهای دوکوهه، حسینیه حاج همت و ساختمانهای آجری آن، بخش جداییناپذیر از ادبیات راهیان نور است.
اصطلاح «خاک جنوب دامنگیر است» را زیاد میشنویم. کسانی که یک بار به راهیان نور رفتهاند، اغلب دچار یک شیدایی و دلتنگی همیشگی میشوند که هر سال آنها را به آنجا میکشاند. این حس و حال معنوی، ناشی از قداست خونهایی است که بر این خاک ریخته شده است.
در این سفرها، خیلیها «رفیق شهید» خود را پیدا میکنند. ارتباط معنوی که بین یک جوان امروزی و یک شهید دهه شصتی برقرار میشود، از معجزات راهیان نور است. دلنوشتههای زائران پر از حرفهای خصوصی و عهد و پیمانهایی است که با این رفقای آسمانی میبندند.
یکی از رسوم زیبای راهیان نور، درآوردن کفشها هنگام ورود به یادمانهاست. لمس خاک با پوست تن، حسی از تواضع و اتصال به زمین مقدس را ایجاد میکند. این خاک، سجدهگاه فرشتگان است و احترام به آن، نشانهی ادب زائر است.
