حضرت سکینه (س) دختر گرامی امام حسین (ع) و حضرت رباب (س) است. نام اصلی ایشان آمنه یا امینه بود و لقب «سکینه» (به معنای آرامش و وقار) را مادرش به دلیل آرامش و طمأنینه خاصی که در رفتار ایشان بود، به وی داد. ایشان از زنان فاضله، عابده و ادیب عصر خود بود و در فصاحت و بلاغت زبانزد خاص و عام بود. حضرت سکینه در واقعه کربلا حضور داشت و سن ایشان در آن زمان حدود ۱۰ تا ۱۳ سال نقل شده است.
نقش حضرت سکینه (س) در واقعه عاشورا و پس از آن در دوران اسارت بسیار برجسته است. ایشان شاهد شهادت پدر، برادران و عموهایش بود و بار سنگین اسارت را از کربلا تا کوفه و شام به دوش کشید. روایات سوزناکی از وداع ایشان با امام حسین (ع) و همچنین مصائبی که در خرابه شام متحمل شد، در کتب مقاتل ذکر شده است. ایشان در افشاگری جنایات یزید و زنده نگه داشتن پیام عاشورا نقشی همپای حضرت زینب (س) داشت.
در مورد تاریخ و نحوه وفات حضرت سکینه (س) اقوال مختلفی وجود دارد. برخی منابع تاریخ وفات ایشان را ۵ ربیع الاول سال ۱۱۷ هجری قمری ذکر کرده اند. اگرچه ایشان به مرگ طبیعی از دنیا رفتند، اما به دلیل رنج ها و مصائبی که در طول حیاتش به ویژه در جریان کربلا و اسارت دید، بسیاری از ارادتمندان لقب شهیده یا وفات شهادت گونه را برای ایشان به کار می برند.
حضرت سکینه (س) تنها یک شخصیت عاطفی در تاریخ کربلا نیست، بلکه از نظر علمی و ادبی نیز جایگاه رفیعی داشت. منزل ایشان در مدینه محل رفت و آمد ادبا و شعرا بود و ایشان نقدهای دقیق ادبی بر اشعار وارد می کردند. تسلط ایشان بر زبان و ادبیات عرب و معارف دینی، ایشان را به الگویی برای زنان مسلمان تبدیل کرده است.
درباره محل دفن ایشان اختلاف نظر وجود دارد. مشهورترین قول این است که ایشان در مدینه منوره وفات یافت و در قبرستان بقیع دفن شد. اما مزاری نیز در دمشق (قبرستان باب الصغیر) به نام ایشان وجود دارد که زیارتگاه عاشقان اهل بیت است. برخی محققین معتقدند مزار شام متعلق به سکینه دختر یکی از پادشاهان است که تشابه اسمی دارد، اما ارادتمندان اهل بیت آن مکان را به نیت دختر امام حسین (ع) زیارت می کنند.
