متن ادبی درباره غار حرا و اقرأ باسم ربک 1404

حرا در سکوتی سنگین فرو رفته بود، گویی سنگ‌هایش هم نفس در سینه حبس کرده بودند تا صدای پای جبرئیل را بشنوند.

شب بود و کوه نور، میزبان نوری بود که قرار بود ظلمت تاریخ را بشکافد. حرا، گهواره تمدن اسلامی شد.

سنگ‌های حرا شهادت می‌دهند که محمد (ص) چه شب‌هایی را در خلوت و عبادت گذراند تا ظرفیت دریافت کلام خدا را بیابد.

در دل آن کوه سنگی، قلبی می‌تپید که قرار بود بار سنگین امانت الهی را بر دوش کشد. سکوت حرا، مقدمه فریاد توحید بود.

باد در میان صخره‌های حرا می‌پیچید، اما امشب صدایی متفاوت با خود داشت؛ صدای بال فرشتگان.

حرا، تنها شاهد خلوت‌های عاشقانه امین مکه با خدای کعبه بود. چه رازها که این سنگ‌ها در دل دارند.

هیچ کس نمی‌دانست در آن ارتفاع، در آن غار کوچک، سرنوشت بشریت در حال تغییر است.

سکوت محض، تاریکی مطلق، و ناگهان... نوری که چشم‌ها را خیره کرد. حرا بیدار شد.

کوه نور امشب واقعاً کوه نور است. نور خدا بر قلب پیامبر تابید.

امشب حرا دیگر یک غار نیست؛ دروازه آسمان به روی زمین است.

و ناگهان جبرئیل آمد، با هیبتی آسمانی و پیامی که لرزه بر اندام کوه انداخت: اقرأ!

بخوان! اما من خواندن نمی‌دانم... بخوان به نام پروردگارت... و کلمات بر قلبش جاری شد.

لحظه‌ای که آسمان به زمین رسید. لحظه‌ای که خدا سکوتش را شکست و با انسان سخن گفت.

عرق بر پیشانی مبارکش نشسته بود، ثقل وحی سنگین بود، اما شیرینی کلام خدا آرامش می‌کرد.

جبرئیل او را در آغوش فشرد و روحش را با اقیانوس بیکران علم الهی پیوند زد.

اقرأ باسم ربک الذی خلق... این اولین جمله‌ای بود که تاریخ جدید بشر با آن آغاز شد.

نزول وحی، انفجار نور در تاریکی جاهلیت بود. محمد (ص) می‌لرزید، اما نه از ترس، از عظمت مسئولیت.

در آن لحظه ملکوتی، محمد (ص) دیگر محمد نبود، رسول‌الله بود.

صدای بال جبرئیل، زیباترین موسیقی بود که گوش‌های حرا تا آن شب شنیده بود.

اولین آیات عشق نازل شد و قلب مصطفی (ص) لوح محفوظ قرآن گشت.

اقرأ... بخوان به نام خدایی که قلم را آفرید و به انسان آموخت آنچه را نمی‌دانست.

این «بخوان»، دستوری ساده نبود؛ فراخوانی بود برای بیداری تمام قرن‌ها.

بخوان، تا جهان از خواب غفلت بیدار شود. بخوان، تا بت‌ها در هم بشکنند.

اقرأ، یعنی آغاز دانایی. یعنی خدا پرستش را با آگاهی می‌خواهد، نه با جهل.

طنین اقرأ هنوز در گوش زمان می‌پیچد. آیا ما نیز می‌خوانیم؟

خداوند بشر را با «خواندن» گرامی داشت. اقرأ و ربک الاکرم...

از حرا تا ابدیت، صدای اقرأ راهنمای گمشدگان است.

بخوان به نام رب... یعنی تمام خواندن‌ها و دانستن‌ها باید جهت خدایی داشته باشد.

آن شب، قلم تقدیر با جوهر نور بر صفحه تاریک هستی نوشت: اقرأ.

و محمد (ص) خواند... و با خواندنش، کتاب هستی معنا شد.

مردی تنها، دور از هیاهوی بت‌پرستان، در جستجوی حقیقت مطلق.

چهل سال امانتداری و صداقت، او را لایق دریافت بزرگترین امانت هستی کرد.

نگاهش به آسمان بود و دلش پیش خدا. او تشنه بود و وحی، آب گوارای حیات.

وقتی از غار پایین می‌آمد، دیگر آن مرد سابق نبود؛ او خورشیدی بود که برای تابیدن می‌رفت.

لرزش شانه‌هایش از ترس نبود، از سنگینی باری بود که کوه‌ها تحملش را نداشتند.

پیامبر رحمت، با کوله‌باری از نور از حرا سرازیر شد تا شهر خفته را بیدار کند.

او می‌رفت تا «قولوا لا اله الا الله تفلحوا» را فریاد بزند.

خدیجه (س) منتظر بود تا اولین پرتوهای این خورشید را در آغوش بگیرد.

از حرا پایین آمد، اما روحش در اوج آسمان‌ها جا ماند.

سلام بر آن گام‌های استواری که از کوه نور پایین آمد تا ما را به قله نور ببرد.