روز جهانی بیابان‌زدایی و مقابله با خشکسالی 1405

بیابان‌زایی یعنی مرگ تدریجی زمین. تا دیر نشده برای نجات خاک کاری کنیم. روز جهانی بیابان‌زدایی گرامی باد.

صدای ترک‌های زمین را می‌شنوی؟ خاک تشنه است. ۱۷ ژوئن، روز جهانی مقابله با بیابان‌زایی.

هر درختی که قطع می‌شود، دعوتی است از بیابان برای پیشروی. درخت بکاریم، نه بیابان.

گرد و غبار، انتقام طبیعت از بی‌مهری ماست. پوشش گیاهی را حفظ کنیم.

آب و خاک میراث پدران ما نیست، امانت فرزندان ماست. در حفظ آن بکوشیم.

بیابان‌زدایی تنها کاشت درخت نیست، مدیریت صحیح آب و تغییر سبک زندگی است.

ایران در کمربند خشک زمین است؛ خطر بیابانی شدن را جدی بگیریم.

فرسایش خاک، خونریزی زمین است. جلوی این خونریزی را بگیریم.

خشکسالی بلای طبیعی است، اما کم‌آبی نتیجه سوءمدیریت ماست. مصرف را بهینه کنیم.

زمین خاکی، خانه ماست؛ نگذاریم سقف خانه‌مان بر سرمان آوار شود.

با کاشت گونه‌های بومی و مقاوم به کم‌آبی، سدی سبز در برابر کویر بسازیم.

چرای بی‌رویه دام، یکی از عوامل اصلی نابودی مراتع و گسترش بیابان است.

مالچ‌پاشی نفتی درمان نیست، درد است. به روش‌های بیولوژیک و سازگار با محیط زیست روی بیاوریم.

حفظ جنگل‌های زاگرس و هیرکانی، حیاتی‌ترین اقدام برای جلوگیری از بیابان‌زایی در ایران است.

کشاورزی حفاظتی (بدون شخم) راهکاری موثر برای حفظ رطوبت خاک و جلوگیری از فرسایش است.

هنوز هم می‌شود کویر را سبز کرد؛ اگر اراده کنیم و دست در دست هم دهیم.

طرح کاشت یک میلیارد درخت، بارقه‌ای از امید برای احیای طبیعت ایران است.

هر نهال کوچک، سربازی است که در برابر هجوم شن‌های روان می‌ایستد.

بیایید به جای نفرین بر تاریکیِ گرد و غبار، شمعی بکاریم (درختی بکاریم).

زمین قدرت بازسازی دارد، اگر ما فرصت تنفس به او بدهیم.

زمین ارزشمند است، در حفظ آن بکوشیم.

عبور از خشکسالی با مشارکت همگانی.

نه به بیابان‌زایی، آری به زندگی.

خاک سالم، زندگی سالم.

درختان، ریه‌های زمین و محافظان خاک.