تحلیل سیاسی و تاریخی برخورد قاطع پیامبر با پیمان شکنان (غزوه بنی نضیر) 1405

برخورد قاطع پیامبر با قبیله بنی نضیر نشان داد که امنیت جامعه اسلامی خط قرمز حکومت دینی است و با هیچ گروهی در این زمینه مسامحه نمی شود.

پیمان شکنی و خیانت، گناهی است که در منطق سیاسی اسلام قابل بخشش نیست؛ همانگونه که پیامبر پس از توطئه ترور، حکم به تبعید خیانتکاران دادند.

غزوه بنی نضیر درس بزرگ دیپلماسی اقتدار است؛ نرمش در برابر کسانی که ذاتاً بدعهد هستند، تنها به گستاخی بیشتر آنان منجر می شود.

پیروزی بدون خونریزی در ماجرای بنی نضیر، نتیجه نصرت الهی و مدیریت هوشمندانه جنگ روانی توسط پیامبر اکرم بود.

اخراج ستون پنجم دشمن از قلب پایتخت اسلامی (مدینه)، استراتژی پیشگیرانه پیامبر برای واکسینه کردن جامعه در برابر نفوذ بود.

قرآن کریم در سوره حشر، خروج ذلت بار پیمان شکنان را نتیجه وحشتی می داند که خدا در دلهایشان انداخت؛ این وعده الهی برای همیشه صادق است.

ماجرای بنی نضیر ثابت کرد که دژهای محکم و حمایت های خارجی (مانند وعده های منافقان)، در برابر اراده الهی و رهبری الهی سست تر از خانه عنکبوت است.

پیامبر اکرم با این اقدام، ریشه فتنه و جاسوسی را در مدینه خشکاندند و امنیت روانی را به شهر بازگرداندند.

تاریخ نشان می دهد هرگاه مسلمانان در برابر پیمان شکنان قاطعیت نشان دادند، عزت یافتند و هرگاه به لبخند دشمن اعتماد کردند، ضربه خوردند.

برخورد با بنی نضیر یک الگوی جاودانه است: وفای به عهد تا زمانی که طرف مقابل وفادار است، و برخورد قاطع بلافاصله پس از خیانت.

توطئه ناجوانمردانه برای قتل پیامبر در سایه دیوار، نقطه پایان مدارا با قبیله ای بود که نمک خوردند و نمکدان شکستند.

آیات سوره مبارکه حشر، گزارشگر صادق این رویداد بزرگ است که چگونه خداوند مکر یهود را به خودشان بازگرداند.

پیامبر اکرم ابتدا با آنان پیمان عدم تعرض بستند، اما وقتی آنان نقض عهد کردند، پیامبر مهلت دادند تا مدینه را ترک کنند.

محاصره قلعه های بنی نضیر و تسلیم شدن آنان بدون جنگ تن به تن، از معجزات مدیریتی و نظامی رسول الله محسوب می شود.

این واقعه در ربیع الاول رخ داد و مسلمانان دیدند که چگونه دشمنان خدا خانه هایشان را با دست خود ویران کردند تا به دست مسلمانان نیفتد.

درس اول غزوه بنی نضیر: دشمن شناسی و رصد مداوم تحرکات دشمنان داخلی و خارجی.

درس دوم: تکیه بر توان داخلی و نترسیدن از هیمنه ظاهری دشمن (هو الذی اخرج الذین کفروا...).

درس سوم: پیمان شکنی عواقب سنگین دنیوی و اخروی دارد و اعتماد مجدد به پیمان شکن، دوراندیشی نیست.

درس چهارم: نقش نفاق در حمایت از دشمن خارجی؛ همانطور که عبدالله بن ابی به بنی نضیر وعده یاری دروغین داد.

درس پنجم: اقتصاد مقاومتی؛ مسلمانان آموختند که بدون وابستگی به سرمایه داران پیمان شکن یهود نیز می توانند اقتصاد مدینه را اداره کنند.

امروز نیز مستکبران جهان همان خوی استکباری و پیمان شکنی بنی نضیر را دارند؛ راه مقابله همان راه پیامبر است: ایستادگی و اقتدار.

تاریخ تکرار می شود؛ کسانی که دیروز برای ترور فیزیکی پیامبر نقشه می کشیدند، امروز برای ترور شخصیت و مکتب او نقشه می کشند.

سکوت در برابر نقض عهد، پاداش دادن به خیانتکار است. دیپلماسی نبوی به ما می آموزد که پاسخ بدعهدی، اخراج و تحریم است.

امنیت ملی مسلمانان قابل مذاکره نیست؛ پیامبر برای حفظ جان رهبر و امنیت شهر، مصلحت اندیشی های کاذب را کنار گذاشتند.

بنی نضیر رفتند، اما تفکر «نژادپرستی و خودبرتربینی» آنها باقی ماند؛ مبارزه با این تفکر صهیونیستی وظیفه همیشگی امت اسلام است.

سالروز غزوه بنی نضیر، یادآور پیروزی قاطع حق بر باطل و اخراج پیمان شکنان از مدینه گرامی باد.

درس 22 ربیع الاول: با دشمن پیمان شکن نباید مماشات کرد. امنیت جامعه اسلامی خط قرمز است.

آیات سوره حشر را بخوانید؛ داستان فرار ذلت بار کسانی است که فکر می کردند دژهایشان نفوذناپذیر است.

پیامبر مهربانی ها، در برابر خیانت و توطئه، مظهر خشم الهی بود. سالروز پیروزی بر فتنه بنی نضیر مبارک.

سیاست علوی و نبوی یعنی: دست دوستی به سوی وفاداران و شمشیر عدالت برای خیانتکاران.