عکس نوشته فزت و رب الکعبه (رستگار شدم) 1404

فزت و رب الکعبه یعنی پایانِ انتظارِ وصل. علی (ع) راحت شد.

رستگاری واقعی یعنی شهادت در محراب، با لبی خندان و دلی مطمئن.

قسم به پروردگار کعبه که رستگار شدم؛ آخرین درس علی (ع) به بشریت بود.

این جمله نشان داد که مرگ برای اولیای خدا، نه پایان، که آغاز پرواز است.

فزت و رب الکعبه، امضای قبولی بندگی علی (ع) توسط خداوند بود.

تنها کسی که در کعبه آمد و در مسجد رفت، حق داشت به خدای کعبه قسم یاد کند.

رستگاری یعنی رهایی از دنیای پر از مکر و حیله و پیوستن به لقاءالله.

این فریاد، فریاد شوق بود، نه فریاد درد. شوق دیدار محبوب.

علی (ع) با این جمله اعلام کرد که در این معامله جان با جانان، او برنده شده است.

کعبه زادگاهش بود و رب کعبه گواهش؛ چه زیبا پایان یافت این دفتر.

شکافت فرق عدالت، و بانگ فزت و رب الکعبه ستون‌های کوفه را لرزاند.

ای رستگار همیشه تاریخ! قسم به خدای کعبه که تو حقی و حق با توست.

خون سرت امضای رستگاری‌ات شد، یا امیرالمؤمنین.

چه رازی بود در این سجده آخر، که با رستگاری تمام شد؟

فزت و رب الکعبه؛ کوتاه‌ترین جمله با عمیق‌ترین معنا در تاریخ شهادت.

آسوده شدی یا علی، از شرم نگاه یتیمانی که نان نداشتند؟

به خدای کعبه قسم که رستگار شدی، و ما ماندیم و حسرت عدالتت.

این ندا، مرز میان زمین و آسمان را شکست و ملائکه را به گریه انداخت.

تیغ کین، کلید قفسی بود که شیر خدا را به ابدیت پرواز داد.

سوگند به کعبه، که علی (ع) روح کعبه بود و به اصل خویش بازگشت.

تصویر سیاه با خط نستعلیق قرمز: فزت و رب الکعبه.

طرح گرافیکی محراب خونین و نوشته: به خدای کعبه رستگار شدم.

عکس نوشته غمگین: راحت شد علی از مردم دنیا.

تایپوگرافی: فزت و رب الکعبه (مناسب برای استوری).

پس‌زمینه شمع و لاله با متن: رستگاری در سحرگاه نوزدهم.

طرح مینیمال: شمشیر و محراب و ندای رستگاری.

پروفایل مذهبی: علی (ع) و کعبه، آغاز و پایان.

عکس نوشته تسلیت: جهان بی علی (ع) رنگ رستگاری ندارد.

طرح خطاطی: قسم به خدای کعبه که آسوده شدم.

تصویرسازی: پرواز روح از مسجد کوفه به سوی آسمان.

ندا آمد ز محرابم، فزت و رب الکعبه / رها گشتم ز غم‌هایم، فزت و رب الکعبه

به خون سر نوشتم من، بر این محراب خاکی / که شد پایان دورانم، فزت و رب الکعبه

علی امشب چه خوشحال است، زمان وصل می‌خواند / سرود سرخ رفتن را، فزت و رب الکعبه

چه شیرین است این لحظه، برای شیر حق حیدر / که می‌گوید به لبخندی، فزت و رب الکعبه

شکسته فرق ماه اما، دلش قرص است و می‌خندد / عجب پایان زیبایی، فزت و رب الکعبه

نه از شمشیر می‌ترسد، نه از بیداد این دنیا / که ورد آخرش این بود، فزت و رب الکعبه

یتیمان کاسه شیر و، علی در فکر پرواز است / نوای آسمان این شد، فزت و رب الکعبه

خدا داند که در عالم، کسی جز او نمی‌گوید / در آن اوج بلا و خون، فزت و رب الکعبه

رها شد از غم کوفه، از آن چاه و از آن نخلستان / چه خوش گفتی مولا جان، فزت و رب الکعبه

تمام عمر جنگید و، تمام عمر زجر دید / ولی آخر چه پیروز است، فزت و رب الکعبه

سحرگاه است و ندای رستگاری علی (ع) به گوش می‌رسد. فزت و رب الکعبه. تسلیت.

مولا جان! رستگاری‌ات مبارک، اما یتیمی ما تسلیت.

به خدای کعبه سوگند که علی (ع) رستگار شد و دنیا زیانکار. التماس دعا.

امشب عدالت رستگار شد و ظلمت ماندگار. ضربت خوردن مولا تسلیت.

فزت و رب الکعبه؛ یعنی پایان ۳۰ سال استخوان در گلو و خار در چشم.

خوشا به حال محراب که آخرین نفس‌های علی (ع) را شنید: فزت و رب الکعبه.

این رستگاری، پاداش یک عمر بندگی خالصانه بود. ایام شهادت تسلیت.

علی (ع) رفت و رازهای مگو را با خود برد. فزت و رب الکعبه.

بزرگترین مرد تاریخ، زیباترین جمله تاریخ را در خونین‌ترین لحظه گفت.

ای رستگارِ محراب کوفه، دست ما را هم بگیر. تسلیت باد.