در فرهنگ غنی اسلامی و ایرانی، مادری تنها به پیوند خونی محدود نمیشود. مادران سرپرست که با بزرگواری مسئولیت تربیت و رشد کودکان را بر عهده میگیرند، جایگاهی رفیع دارند. آموزههای دینی ما همواره بر تکریم کسانی که یتیمنوازی میکنند یا سرپرستی کودکان را میپذیرند، تاکید داشته است. این مادران با پیروی از سیره اهل بیت (ع)، جلوهای از رحمت الهی را به نمایش میگذارند و جامعه قدردان ایثار آنهاست.
روز بیستم جمادیالثانی، مصادف با ولادت حضرت فاطمه زهرا (س)، بهترین فرصت برای ارج نهادن به مقام زن و مادر است. برای مادران سرپرست، این روز معنای ویژهای دارد زیرا یادآور فداکاریها و مهربانیهای بانوی دو عالم است. تبریک گفتن و هدیه دادن در این روز، نه تنها باعث دلگرمی این بانوان فداکار میشود، بلکه فرهنگ قدرشناسی را در خانواده و اجتماع تقویت میکند.
آنچه یک زن را مادر میکند، عشق، مراقبت و دلسوزی اوست، نه صرفاً مسائل بیولوژیکی. مادران سرپرست با عشق بیقید و شرط خود، پیوندهای عاطفی عمیقی ایجاد میکنند که گاه از پیوندهای خونی نیز محکمتر است. به رسمیت شناختن این عشق و قدردانی از آن در روز مادر، کمترین کاری است که فرزندان و اطرافیان میتوانند انجام دهند.
مادران سرپرست با تربیت نسلی سالم و صالح، خدمتی بزرگ به جامعه میکنند. آنها با فراهم کردن محیطی امن و پر از محبت، آیندهای روشن برای فرزندان خود رقم میزنند. تجلیل از این مادران در مناسبتهای ملی و مذهبی، تاکیدی بر ارزشهای والای انسانی و اجتماعی است که جمهوری اسلامی ایران بر آن استوار است.
علاوه بر تبریک زبانی، میتوان با نوشتن نامههای محبتآمیز، تهیه هدایای معنوی و گذراندن وقت با کیفیت، از زحمات مادران سرپرست قدردانی کرد. یادآوری اینکه تلاشهای آنها دیده میشود و تاثیرگذار است، بزرگترین پاداش برای قلب مهربان آنهاست.
