سفره حضرت موسی بن جعفر علیه السلام یکی از نذرهای رایج و مجرب در فرهنگ شیعی است که معمولاً برای برآورده شدن حاجات مهم، رفع گرفتاریهای مالی و شفای بیماران انداخته میشود. ویژگی بارز این سفره، «سادگی» و بیآلایش بودن آن است. برخلاف برخی سفرههای تجملاتی، این سفره یادآور زهد و سادهزیستی امام هفتم است که سالها در زندان با کمترین امکانات سپری کردند. هدف اصلی، توسل و اطعام مؤمنین است.
در این سفره معمولاً از اقلام ساده و در دسترس استفاده میشود. «خرما» یادآور نخلستانهای مدینه و غذای مؤمنین، «نمک» نماد برکت و شفا، «نان» نشانه رزق حلال، و «ماست» (گاهی آش ماست) از اجزای سنتی آن هستند. برخی نیز از «آجیل مشکلگشا» استفاده میکنند. هر کدام از این اقلام با نیت خاصی تهیه شده و پس از متبرک شدن با دعا و روضه، بین حضار تقسیم میشود.
اگرچه میتوان این سفره را در هر زمانی انداخت، اما شب یا روز شهادت امام موسی کاظم علیه السلام (25 رجب) و یا سه شنبهشبها زمانهای مناسبتری دانسته شدهاند. مکان آن میتواند منزل شخصی، مساجد یا تکایا باشد. مهم این است که فضا معنوی باشد و مجلس با ذکر صلوات و توسل همراه گردد.
مهمترین ادب این سفره، دعوت از نیازمندان و پرهیز از ریا است. بانی سفره باید با خلوص نیت و دلی شکسته متوسل شود. قرائت سوره یاسین، دعای توسل و ذکر مصائب امام کاظم علیه السلام (روضه) بر سر سفره، روح معنویت را در آن میدمد. همچنین توصیه شده که مهمانان پس از میل کردن طعام، برای برآورده شدن حاجت بانی دعا کنند.
سفره موسی بن جعفر (ع) تفاوتهایی با سفره حضرت رقیه (س) یا حضرت ابوالفضل (ع) دارد. تم اصلی این سفره «غربت» و «زندان» است، لذا معمولاً فضا سنگینتر و حزنآلودتر است. همچنین تأکید بر اقلامی که نماد صبر و مقاومت هستند (مانند نان خشک و آب) در برخی مناطق مرسوم است تا یادآور روزهای سخت امام در سیاهچال باشد.
